Democratie als beslissingsprocedure

Een post van mezelf. Kort samengevat; kan misschien nog wel interessant zijn.

When I talk/write about democracy I usually make the 'coordination'-argument, not the moral one. The moral argument goes against government in every form, not specifically democracy. If you argue against democracy on moral grounds (which is perfectly legitimate), you often get the question/response; 'so are you in favour of a dictatorship?'

If you don't have much room: pick your battles! So I would advise to argue that 'democracy' is a bad way of making decisions.

- Democracy (politics) is categorical: it's either obama or mccain who decides; whilst markets tend to be more 'you get what you want and I get what I want'

- In democracy; you vote for people who have to make decisions in a certain process, in markets you buy the _outcome_ of a productive process. Big difference and the second one is easier to check for quality.

- Rational ignorance ('do you know everything? Well, in a market; you don't really have to know!') and rational irrationallity (imagine a lot of people having stupid ideas; democracy makes sure that we all suffer from it, while in a market, they mainly effect themselves)

- majority voting doesn't assess relative importance (imagine 60% wanting x but 40% _REALLY_REALLY_ wanting y and willing to compensate the other ones for it; democracy can't deal with that, while markets can)

- obviously: interest groups (the bigger the price, the more lobbiest)

- democracy only selects the political leaders, not the bureaucracy, who often has discreationary powers

- When you 'vote' for a politician, you vote for everything he stands for (and checking for lies is difficult). Even if you don't agree with him on certain issues, you can't vote for others on other issues; it's always a 'collective' of opinions. (Imagine you having to buy house x, car y, refrigerator z, and foodbundle abc or house t, car u, refrigerator v and foodbundel def; ... wouldn't you prefer choosing some yourself?)

- even if you think regulation is necessary; why do you think that the regulators will regulate good? or is 'any' kind of regulation good? If so; isn't that a dangerous notion? Regulation can mean a lot of different things. Doesn't it, for example, happen that the public cries for regulation but that the regulation is actually in the advantage of the firms who are being regulated? (capture theory)

stuf like that is what I do.

Markt versus democratie

Democracy versus de markt

Democracy is a method to work together to make joint decisions. The free market is a place to trade value you’ve created (often money, the proxy for such value) for value others have created. In both, a lot of people choose the same thing. The difference is that in a market, people only choose for themselves. In a democratic government, people choose for themselves, their neighbors, and a whole host of people they’ve never even met. In a market, choosing differently than the majority limits options somewhat, but you can still get your needs met. In a democracy, choosing differently than the majority means that you get what the majority wants you to have. (Bron; heel het korte artikel is lezenswaardig.)

Espen Andersen over onderwijs

Volgens iemand zou Espen Andersen zijn analyse 'bewijzen' dat de lagere sociale klasse 'niet in staat is om hun kinderen op te voeden'. Daarom moet de overheid dit doen, door uitgebreide kinderopvang en onderwijs.

Los van de intenties die hier alwéér worden verward met de keuze van bepaalde processen, moet er opgemerkt worden dat dit bepaalde proces wel heel dubieus is: vermits de lagere klasse haar kinderen niet kan opvoeden, moet een door hoofdzakelijk de middelklasse bepaald beleid de oplossing bieden.

De vooronderstellingen daarvan zijn, dat het beter is dat de overheid voor die bepaalde kinderen opvoed dan de ouders (terwijl, vooronderstellen we, andere ouders wel voor hun kinderen mogen blijven zorgen). De bepaling gebeurt natuurlijk door de politiek zelf - dat hoofdzakelijk een affaire is van de middenklasse (waardoor er een grotere vervreemding tussen politiek en de 'lagere sociale klasse anderzijds'). In welke mate zou je dan nog kunnen spreken over gelegitimeerd beleid om mensen te helpen in plaats van, bijvoorbeeld, dwang om bepaalde voorkeuren op te leggen qua opvoeding?

Los van de vooronderstelling dat 'ouders hun kinderen niet kunnen opvoeden omdat ze van een lagere sociale klasse zijn', vraag ik me toch af waarom daar in eens uit volgt dat uitgebreid overheidsbeleid de oplossing kan bieden. Van zodra ik meer weet over Espen zijn argumenten, laat ik het weten.

Weg met de ad populum

Als er 1 ding is dat ik ontzettend vreemd vind, is de blijvende aanwezigheid van het argumentum ad populum. '58% van de mensen vind x, dus x!' Het interessante is vooral de blijvende inconsistentie waarmee dit gebeurd. Indien de meerderheid voor is waar jij ook voor bent, is het een argument. Indien de meerderheid tegen is waar jij voor bent, is het echter 'irrelevant' wat de meerderheid vind, want die kan fout zijn.

Het punt is dat dit argument altijd een drogargument is, tenzij als en slechts als de ander vindt dat we zoiets van een zuivere democratie - 'wat de meerderheid vindt, moet waar zijn' - aanhangt. Maar het gevaarlijke is; als je dat als argument gebruikt, dan kan je echter niet meer iets anders zeggen als de verhouding verandert in jouw nadeel.

Daarom: weg met de ad populum. Zelfs als de meerderheid van de bevolking voor iets is waar ik voor ben, is dat geen argument. (Tenzij in heel specifieke zaken, waar de meerderheid wel degelijk relevant is; waar wat de meerderheid vindt constitutief is voor de waarheid.) De enige argumenten zijn de rationele, logische, heldere, etc. Simpelweg het punt dat veel andere mensen dat ook vinden, is dat niet.

Robin Hanssen over de spanning in een democratie

Lees het helemaal. (Bron.) Highlights zijn van mij.

Imagine a “democracy” where citizens could technically vote for anyone, but where authorities strongly recommended particular candidates for each office, and those who voted for others were given extensive psychiatric treatment, out of concern for their welfare, and taken away from their jobs and families, out of concern for the welfare of others. Technically, this could make sense — maybe there really is always a clear best candidate, and only crazy folks would think otherwise.

But this situation could also easily describe strong repression, and it seems to dis voters by restricting their control. People like democracy in part because it raises their status, by making them seem in control. But if so, voter status must fall as that appearance of control is restricted by law — there is an essential tension between democracy and regulation that overrules voter beliefs.

While we have many kinds of regulations supported by many kinds of rationales, one very common rationale is bias, that people make bad choices, bad not just for society as a whole, but bad for each particular choosing person according to their own preferences, holding constant all other decisions. Such rationales are commonly offered regarding product safety, professional licensing, and financial regulations, and in legal and election procedures.

It may well be that many people do often make such mistakes, and that they are furthermore stubborn enough not to listen to advice telling them about their mistakes. So it might well require government force to keep folks from hurting themselves via unwise choices. But there is a real conflict between telling voters they are wise enough to run the government, and using force to keep them from acting on many of their beliefs.

Consider: which voters are in charge of the policies that keep voters from acting on their beliefs – can these two groups of voters really be the same? Yes, citizens may realize they are error-prone and intend to use government to keep them from making mistakes. But then voters would only need to be advised by the government of their mistakes, not forced to follow government advice. And voluntary deals with private orgs could achieve the same outcome. Yes perhaps a majority of voters tries to keep a minority of voters from their mistakes, but if so why is such force applied to all voters?

This tension becomes especially strong when voters are prevented by force from acting on their political beliefs. Consider legal limits on which candidates voters may elect to public office, limits on policies candidates may advocate, or limits on advisors voters may hear on candidates and policies. Such limits should detract from the status of being a voter in control of government – these limits seem to publicly declare that voters cannot be trusted on certain of their beliefs, and that the elites who set and maintain such limits (e.g., court judges) are the rightful higher-status rulers over such foolish lower-status voting rabble.

But what is clear to me may well not be clear to most voters. Voting is done in an especially thoughtless sort of far mode, where a great many contradictions remain unnoticed. But with time, this conflict may become more obvious – how then will voters resolve it, by demanding fewer limits on their actions, or by limiting the vote to a smaller subset of less obviously foolish citizens?

Hayek & Democratische legitimering

Equality before the law leads to the demand that all men should also have the same share in making the law. (Constitution of Liberty, pg. 103)

Veel liberalen aanvaarden dit truïsme (al dan niet impliciet), maar in welke mate zou dit waar zijn? Hayek aanvaardt hier nog steeds de gedachte dat (1) dat de wet gemaakt moet worden (in tegenstelling dat 'wetten' (beter: 'rechtsregels') zijn (of bestaan tussen mensen), en dat deze helemaal niet 'gemaakt' moeten worden, maar ontdekt (in essentie de taak van de rechtsfilosofen, maar ook mogelijk voor rechters en dergelijke) en toegepast (het juridische apparaat van de samenleving).

Het ontdekken en het toepassen van rechtsregels lijkt mij vooral een taak dat moet toegewezen worden aan zij die daarvoor geschikt zijn ('meritocratie') en niet iets waar een collectivistische eenheid moet over beslissen via bepaalde procedures waarbij men ook over anderen beslist hoe zij met elkaar moeten omgaan (en dus niet alleen over zichzelf.)

Hayek maakt hier dus de overduidelijke fout; het is niet dat iedereen 'hetzelfde aandeel' moet maken in het maken van de wet, maar dat iedereen alleen voor zichzelf 'wet' mag maken. Iedereen mag trachten zichzelf zoveel mogelijk te organiseren dat hij een eerlijk proces, bescherming, etc. krijgt. Maar het organiseren van een orgaan dat 'wet' oplegt aan iedereen (ook al heeft iedereen daar 'eenzelfde aandeel' in), volgt simpelweg niet uit de gedachte dat iedereen gelijk moet zijn voor de wet, integendeel.

Gelijkheid voor de wet kan ook niet betekenen 'gelijk aandeel in het maken van de wet', omdat gelijkheid in het 'maken' vooronderstelt dat er zoiets als rechtsregels 'gemaakt' moet worden. Maar dat is het hele punt; dat bestaat niet. Het is waar dat er 'wetten' gemaakt kunnen worden en dat deze afgedwongen kunnen worden, maar net zoals een bandiet met een revolver 'uw geld of uw leven' geen rechtvaardige 'wet' is, zo is dat ook bij een overheid. Om de eenvoudige reden dat een overheid een organisatie is met een bepaald privilege (dat niet gelegitimeerd kan worden als we 'gelijkheid voor de wet' handhaven; wat het Hayekiaans uitgangspunt is.)

Het is immers nogal wiedes dat de status van de overheid (als wetmaker) duidelijk anders is vis a vis andere organisaties in de samenleving. En, verder, binnenin de overheid zijn er grote verschillen; politici hebben een duidelijker belangrijkere invloed op het maken van wetten dan mensen die geen politici zijn. Dus zelfs op basis van het eigen kenmerk, kan je niet pleiten voor een overheid. Het is nogal wiedes dat het niet kan; het kenmerk is een utopische droom; eentje van het gelijkaardige kaliber als waar hij in zijn andere geschriften hard tegenin is gegaan.

Gelijkheid voor de wet betekent dat iedereen aan dezelfde rechtsregels onderhevig is - althans in principe. (Het in de praktijk afdwingen is niet eenvoudig.) Maar dit is logisch onmogelijk als we het a priori aanvaarden dat er een organisatie is die daarvan afwijkt. De conclusie is dus dat het niet volgt dat 'gelijkheid voor de wet' betekent dat we een 'gelijk aandeel moeten hebben in het maken van de wet'.

(Ik zou overigens de rest van het hoofdstuk ook willen aanraden; niet omdat het per se correct is, maar omdat het aanzet tot denken.)

Wat maakt iemand een liberaal? (Deel 2)

Een vervolg op 'wat maakt iemand een liberaal?'

Het lijkt mij sterk dat ik ooit stop met liberaal te zijn (enkele nuances niet te na gelaten). Dit omdat de essentie van mijn gedachtegoed - hoogstwaarschijnlijk - gevormd is, en dat ik betwijfel of ik ook argumenten tegen ga komen die de essentie daarvan onderuit gaan halen.

Ik bekijk, in essentie, de samenleving als een proces van allerlei individuen (die zichzelf vaak organiseren in groepen) die hun doelen trachten te bereiken, gegeven de institutionele setting van hun omgeving (waar ook de eigendomsrelaties toe behoren). Ik ben van mening dat in alle handelingen een ondernemend element zit - i.e. dat er altijd een element in zit dat elementen creëert, soms winstgevend, soms verlieslatend. Het geheel van de samenleving is in essentie een 'gegroeide orde' zonder dat er een 1 overheersend doel is - in tegenstelling tot allerlei andere gecreëerde ordes, die wel een (al dan niet duidelijk) uniform doel hebben. 'k beschouw solidariteit als iets endogeen aan het gros van de mensen en ik denk dat politieke processen doorgaans minder goed zijn om de wensen van de bevolking te vertalen. En ik denk dat het merendeel van alle mensen wel degelijk begaan zijn om de mensen in hun naaste omgeving en dat het meer een verhaal is van instituties dan een verhaal van 'of de mens goed of slecht is'.

Dat is ongeveer de essentie van mijn positieve gedachtegoed, op basis waarvan ik een (groot) deel van mijn liberalisme beargumenteer. Er zijn argumenten voor elk van deze standpunten, die buiten het aspect van deze post vallen. Maar 'k zie niet goed in - indien je de descriptieve-empirische essentie van het liberalisme op deze manier omschrijft - waarom het liberalime zo'n rare en niet-populaire stroming is.

Enfin; de grootste misvatting zit hem, volgens mij, in de rol van solidariteit in de samenleving (en de oppositie om dit te organiseren via de overheid) enerzijds en de rol van eigendomsrechten, contracten en de bepaling van lonen anderzijds. Als we de discussie kunnen framen dat het gaat over een meningsverschil omtrendt die zaken - en dan kunnen discussiëren over de waar- of onwaarheid daarvan - dan denk ik dat we al een heel eind verder zijn.

Hayek zijn 'Economic Freedom & Representative Government'

Is nu beschikbaar!

Leuk citaat.

"Such a legislative assembly could be achieved if, first, its members were elected for long periods, secondly, they were not eligible for re-election after the end of the period, and, thirdly, to secure a continuous renewal of the body in accord with gradually changing... Lees verder opinions among the electorate, its members were not all elected at the same time but a constant fraction of their number replaced every year as their mandate expired; or, in other words, if they were elected, for instance, for fifteen years and one-fifteenth of their number replaced every year. It would further seem to me expedient to provide that at each election the representatives should be chosen by and from only one age-group so that every citizen would vote only once in his life, say in his fortieth year, for a representative chosen from his age-group."

Ik ben niet zeker of ik hier voorstander van ben, maar het is een leuk gedachteexperiment.