Het probleem van reductionisme

en waarom jij het belangrijk zou moeten vinden. (Zeker als je een bepaalde normatieve visie over de samenleving hebt.)

In zoverre dat ik lezers heb - de blogstatistieken tonen aan dat ik er toch een paar heb - heb ik weinig tot geen idee wat hun wijsgerige of politieke achtergrond is. In de vooronderstelling dat er toch enkele niet filosofen bij zitten, zou ik het graag eens willen hebben over het idee van reductionisme. Dit is waarschijnlijk niet het meest hippe onderwerp dat er bestaat; maar het belang van dit concept lijkt me niet te ontkennen - een van de punten die ik hopelijk zal trachten duidelijk te maken.

Zoals zo vaak is een goed begin een duidelijke definitie van het concept te hebben. Derhalve raadplegen de wijsgerige bron bij uitstek: wikipedia.

Reductionisme (Latijn: reducere, 'herleiden tot' of 'terugvoeren op') is de benaming die in de filosofie en in wetenschapstheoretische debatten gegeven wordt aan de opvatting die stelt dat de natuur van complexe entiteiten steeds herleid kan worden tot meer fundamentele entiteiten.

Fundamenteel is dus het reduceren van bepaalde zaken tot meer fundamentele, essentiële entiteiten - en de wijsgerige vraag of dit al dan niet gerechtvaardigd is. Niet 'gerechtvaardigd' om morele gronden, maar om epistemologische of methodologische gronden. Twee voorbeelden om dit duidelijk te maken.

Enerzijds: we zouden de totaliteit van het menselijk wezen kunnen reduceren tot niet meer dan wat materiële, biologische processen die in interactie staan met elkaar. De mens als geavanceerde machine. De vraag is: is dit correct? Is de totaliteit van het menselijke wezen niet meer dan wat materiële, biologische processen die op een bepaalde manier in verhouding staan met elkaar? Of is er meer? Het idee dat we de totaliteit van het menselijke wezen niet geheel kunnen begrijpen door het te reduceren naar biologische processen is dan het idee dat het geheel (ontologisch) meer is dan de delen. Door het 'samenzetten' van deze materiële processen is er meer dan dat we kunnen analyseren door zuiver naar de totaliteit van de delen te kijken of te bestuderen. Het idee van een zijn supervenïeert bovenop de biologische processen. 'k ben geen expert, maar mocht dit waar zijn, dan lijkt het me sterk dat - bijvoorbeeld - psychologie nog echt een aparte tak van de wetenschap kan zijn - vermits het allemaal te reduceren zou zijn naar biologische processen. (Dat is niet te zeggen dat biologische processen geen invloed kunnen hebben op de menselijke psyche, natuurlijk.)

Anderzijds; we zouden de totaliteit van collectieve processen - groepen, organisaties, instituties - kunnen reduceren tot menselijke handelingen. Het geheel is niets meer dan de delen, i.e. interagerende mensen. Het geheel voegt dan niets zelf toe aan de verzameling die het waarborgt. De verzameling van televisies is niets meer dan dat: een verzameling van televisies. Op analoge wijze is een organisatie dan niets meer dan interagerende mensen - op een bepaalde specifieke manier; maar er is geen eigen identiteit.

Ik heb niet het gevoel dat ik tot nu toe iets echt controversieel heb gezegd.

Waar wil ik nu naartoe? Intuïtief - en ik denk dat ik daar ook wel een rationeel argument of twee voor heb - zou ik zeggen dat in het geval van het menselijke zijn er inderdaad een vorm van superventie is: het menselijke zijn is meer dan simpelweg wat biologische processen. Maar dit betekent natuurlijk niet dat het menselijke zijn onafhankelijk bestaat van die biologische processen: zonder die biologische processen zou er geen mens zijn. Maar die biologische processen zouden - in principe vervangen kunnen worden door andere processen (cyborg achtige zaken). Maar het feit dat er een vorm van processen moeten zijn die een bewustzijn in leven houdt betekent nog niet dat de inhoud van dit bewustzijn te reduceren is tot louter die processen. Er is een vorm van ontologische onafhankelijkheid - x is niet (volledig) afhankelijk van y in de bepaling van wat het concreet is - maar er is wel een vorm van procedurele afhankelijkheid: zonder y kan x niet bestaan - maar, alweer, x is niet volledig te herleiden (als je het wilt begrijpen en bestuderen) tot y.

Waarom - denk ik - is dit belangrijk?

In het liberalisme wordt het methodologisch individualisme wel eens aangehaald. En dit is volledig terecht in de zin dat individuen de independente actoren zijn die handelingen in een samenleving of maatschappij. Een emergente orde bestaat uit deze handelende individuen. Elke vorm van collectief systeem bestaat maar uit handelende individuen. Dit is het niet controversiële gedeelte.

De vraag is nu: heeft dit collectief een ontologische onafhankelijk - zoals bijvoorbeeld ons menselijk zijn - en dus niet (volledig) te reduceren tot handelende individuen of is het wel degelijk volledig te reduceren tot handelende individuen?

Ik denk dat het traditioneel (liberaal) antwoord is dat het inderdaad niet meer is dan handelende individuen. Maar 'k ben daar niet zo zeker van. Het meest typische argument dat ik voor de geest kan halen is: 'wat als je alle individuen wegneemt?!' Dat is waar - maar dat bewijst enkel dat er een vorm van procedurele afhankelijkheid is. Als je al mijn hersencellen weg neemt, zal ik ook geen zijn meer hebben; maar dat betekent toch niet dat je mijn ideeën en gedachten kan herleiden tot hersencellen? En zelfs als je dat zou kunnen; dat je het kan herleiden tot atomen enzv.? Het idee dat er op een bepaald moment een eigenschap bij komt - supervenieert - door een bepaalde groep is niet vreemd. De kwestie is: bestaat dit ook bij groepen, collectieven, marktprocessen?

Het is mij niet meteen duidelijk dat het antwoord daarop 'nee' is, alhoewel ik vermoed dat de meeste dit intuïtief zouden zeggen. Langs de andere kant is het mij ook niet direct duidelijk welke kenmerken hier ineens zouden kunnen optreden die het wel relevant zouden maken.

Iemand?

David Friedman en zijn visie

Ik denk dat ik nog maar zelden (misschien zelfs nog nooit?) een presentatie zo hard heb aanbeveeld als deze presentatie van David Friedman over Seasteading.

Ik was altijd een grote scepticus van het idee - en ik denk dat het nog altijd steunt op een naïeve vooronderstelling* - maar hij maakt een ijzersterk argument. Hij spreekt eigenlijk misschien maar 5 minuten over het idee van Seasteading zelf; hij spendeert het merendeel van de tijd aan een visie op de overheid, de theorie die het idee van seasteading ondersteunt, etc.

Het is echt enorm boeiend. Echt een absolute mustwatch.

Misschien ga je er niet geheel mee akkoord; maar het is enorm boeiend.

A Case for a Free Market of Ideas and Traditions

In de USA heb ik een weekje gelogeerd bij 2 aangename jonge dames. Ik heb hiervoor al gelinked naar het debat waaraan Liya deelnam.

Hieronder is haar follow up tekst; waarbij ze het (conservatieve) idee bekritiseert dat de overheid bepaalde tradities moet bewaken.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik de tekst grandioos vind.

(Originele bron: hier. Check ook de Students For Liberty Website in zijn geheel!)

A Case for a Free Market of Ideas and Traditions

Posted on August 12, 2010 by Liya Palagashvili

Three weeks ago, I had the opportunity to represent the libertarian perspective in the Libertarianism v Conservatism debate at the Cato Institute. I had originally written a speech supporting libertarianism through an economic point of view, but as the debate developed into specific policy issues, I did not have a chance to present my speech. I’ve decided to make the content of the speech into this blog post.

While Alexander McCobin’s post last week focused on the differences between conservatives and libertarians, my post will attempt to show free market advocates why we should hold a political philosophy closer to libertarianism than conservatism. Additionally, I will attempt to adopt Megan McArdle’s embracive approach by reaching out to conservatives who truly understand the fundamentals of how the free market works. McArdle’s post entitled “Oregon’s Rich Talk is Not a Victory for Liberals,” demonstrates the method of persuasion that I hope to mimic.

Coming from an economics background, I have come to appreciate the free market and the economic liberties it provides. But the real question is, why do I support social liberties as well? Or, more broadly, why should free market advocates support a libertarian political philosophy rather than a conservative political philosophy?

Before I begin, it is important to distinguish that I am referring to conservatism as apolitical philosophy, not as a personal philosophy. That is, a political philosophy aims to answer the question of what is the proper role of the government. While I may be more conservative leaning in my personal philosophies, I do not believe that conservatism is a proper political philosophy. To quote F.A Hayek, “There are many values of the conservative which appeal to me more than those of the socialists; yet for a [classical] liberal the importance he personally attaches to specific goals is no sufficient justification for forcing others to serve them.”

I am a free market advocate because I understand why the market works and I understand how the market is better able to channel human nature to meet the demands of individuals. Free market advocates know that no one person has 100 percent knowledge or certainty, that knowledge is local and dispersed, and that orders emerge spontaneously, i.e. what we call “spontaneous order” or the “invisible hand.” We know, for example, that no central authority could determine the quantity, color, style, and size shoe each person wants at a given moment in time. Most conservatives would agree that having the government take over the shoe industry would be disastrous.

But why should the government take over the industry of ideas and traditions? If you truly understand how and why the free market works, you know that government officials cannot possibly also have perfect knowledge of the “good” and “bad” traditions in society. That is, in the free market of goods and services, if a product is not valued, the market takes care of it; it disappears – it’s no longer sold, and resources are not wasted to make this product. There need not be a decree from government officials. The same dynamic is at play in the market of ideas and traditions. The only effective mechanism of determining which traditions are “good” and which traditions are “bad” is by allowing them to freely evolve and either prosper or disappear.

By legislating, regulating, and mandating traditions, the government is attempting to artificially preserve those traditions. Most conservatives and libertarians are against the bailouts because they understand that conserving for the sake of conserving leads to bad, unwanted outcomes for all of society. For example, we know that if no one values the work of GM, the markets will allow them to disappear so resources can be used toward more valued ends; a “good” outcome. In the realm of traditions, there is no way of knowing which traditions are good and which traditions are bad if politicians artificially preserve the traditions they claim to have absolute certainty of being good traditions

If the conservative traditions are valuable, they will naturally stay in society. There would be no reason for the government to artificially preserve them. The institution of marriage and the family has persisted in all cultures for millennia, not due to some government policy, but due to the value that people derive from them. Meanwhile, institutions that have not produced sustained value to individuals, such as primogeniture, have disappeared, and rightly so. If we trust the free market of goods and services to lead to the best outcomes, we should also trust the free market of ideas and traditions to do the same. Believing in the free market of one, but not in the free market of the other only demonstrates a scant knowledge of how and why the free market works. Acknowledging that we lack perfect information in one aspect and not the other would be hypocritical of a free market advocate. This is also Hayek’s main criticism of conservatives, stating that they “lack [an] understanding of economic forces…and lack the faith in the spontaneous forces of adjustment.”

However, Hayek’s knowledge problem is not the only reason why free market advocates should be libertarians. Free market advocates should already understand and apply the important implications of public choice theory to government. Government bureaucracies created for running the welfare state are the very same government bureaucracies created for running the war on drugs. They do not fundamentally differ. Nobel Laureate James Buchanan criticized the view that when men enter into politics, they become angels. We all understand why that is false today. But why would free market advocates claim that when men run a certain government program they are not angels, but when they run another government program they are angels?

This view should be rejected by all those who understand the forces of economics, public choice, and the free market. Those who advocate regulating social issues, no matter how well-intentioned, inevitably fall into the same traps of bureaucratic inertia and agency self-preservation that plague other government programs. These are the Bootleggers and the Baptists we all learned about in our basic economics class. The dynamic does not change when you regulate an economic issue instead of a social issue. Take for example the profit-seeking opportunities that police have chosen to exploit through civil asset forfeiture, taking the property of innocent people for their own gain by claiming that the individuals “could be drug dealers.” We would be inconsistent to say that power should not be given to government with regards to economic issues, but power should be given to the government with regards to the social issues. We ought always to be wary of how government officials will use the powers that we grant to them.

Lastly, it would be in the “free market conservatives” best interest to advocate their philosophy as a personal philosophy, not a political philosophy. Many of the conservative values are great values, but the public reacts against them because they despise the notion of conservatives using government to impose personal views on them. Conservatives who legislate such views tacitly demonstrate that they either actually don’t believe their traditions are good enough to stay naturally or that they are the only ones who are smart enough to have absolute certainty of the best traditions – both of which makes moderates and independents cringe. The support of today’s youth for progressive politicians is not an opposition to liberty, but rather an opposition of conservatives legislating their beliefs onto individuals.

For conservatives to achieve their ends they should take the opposite approach, one that does not create backlash and one that implies that conservatives have faith not only in the value of their traditions but also in the intelligence and autonomy of the public to recognize these merits and adopt these positions voluntarily. In“Conscience on the Battlefield,” Leonard Read, the founder of FEE, explains how the best actions come through voluntary education and ideology, not force—or as he puts it, “action dictated by conscience instead of by Caesars.”

If conservatives want to defend their traditions and institutions, they should condemn any attempt by the state to impose one belief structure or another. They should focus their energies on arguing for why their ideas are valuable and should be adopted voluntarily by other individuals instead of using legislation to impose their world view on others. Conservatives would have a much better chance of reaching young people if they embraced the free market of ideas and defended their traditions on their own merit.

Peter Leeson 'Development economics'

De notities van de lecture van Peter Leeson over Development Economics.

- Austrian Economics kan een waardevolle bijdrage leveren.

- Er wordt expliciet naar de Oostenrijkse school (vooral Hayek) verwezen, maar niet altijd.

- De meeste referenties naar Hayek komen uit Development Economics.

- Er worden verschillende inzichten van Hayek verwerkt, vooral die uit de CoL.

De feiten: meer dan de helft van de wereld is enorm arm.

- Heel veel ontwikkelingshulp is gefaald.

- Lezen: Easterley: Illusive quest for growth

- Eerst: directe hulp, dan 'nadruk op instituties' (maar verkeerde wijze omdat te benaderen)

3 belangrijke punten.

1. Failure of central planning
2. Primacy of private property
3. Necessity of privately ordered social institutions

1. Failure of central planning

- The benign hypothesis

-- A. Donor Altruïsm (incentive assumption)

-- B. Recipient altruïsm (incentive assumption)

-- C. Direct, intended channel (information assumption)

=> The money process is not a black box: there happens stuff.

-- D. Exogeneity of recipient interests (combo assumption)

=> 'Recipient governments do not respond to incentives' => totally wrong.

- The destructive hypothesis (everything the other way around)

-- A. Donor self-interest: producer lobbying; donor competition => inefficiency

-- B. Recipient self-interest; rent apropriation => Institutional damage, public good erosion

-- C. Indirect, uninented consequence; dependency; moral hazard, institutional centralization => rent seeking, conflict; predation

-- D. Endogeneous recipient interests; alters mc/mb of 'bad' behavior => corruption

Predicted effect of aid: O or negatieve

=> Examining the evidence: it fails completely.

- Burnside and Dollar (AER, 2000)

=> Aid unnecssary or ineffective

- Alesina and Weder (AER, 2000)

=> Most aid to 'bad' policy regimes

- Easterly, Levine and Roodman (AER, 2004)

=> No effect even in good policy regimes

Brumm (2000), Ovaska (2003): negative effect

- Djankov et al. (JEG, 2008)

=> Aid 'curse' 3-5x, larger than resource curse

- Knack (2001), Svensson (2000); more aid = more corruption, rent seeking, worse bureaucracy, etc.

Private property as solution.

A. Adam Smith: incentives

=> Invisible hand vs visible hand; soft budget constraint => predation => lose residual claimancy => unproductive entrepreneurship

2. Mises/Hayek Information

=> Calculation argument; dispersed knowledge and info-carrying capacity of prices

What does PP require?

- Govt. not stealing from citizens

=> Constraints on public predation

- Citizens not stealing from citizens

=> Constraints on private predation

Govt that goes beyong this tends to depress wealth: incentive/info distortion? (Baumol JPE 1990, Murphy, Schleifer, and Vishny QJE 1991)

=> Public predation much greater threat to PP than private predation.

=> AJ (JPE, 2002)

Putting it all together.

- Central planning won't work. PP will. So how do we get PP?

=> "Grow your own"

- Imposition tends to work poorly.

=> Institutional stickiness

=> Spontaneous order; the only path to progress is an indigenous one

- Doesn't mean all indigenous institutions will work well.

- They won't; but theory of institutional 2nd (3rd, 4th, etc.)

Embracing anarchy in the developing world

- Implications for anarchy

=> Formal institutions; redundant or harmful

=> Getting away from 1st-best thinking

=> Somalia and how to annoy me

- Let 'm fail

=> The rarity of functional govt

=> Spontaneous order in an institutionally constrained world

Coordinatie, Kennis en Samenleven

Coördinatie, Kennis en Samenleven

Een economie – en a fortiori een samenleving – is de verzamelnaam voor mensen die hun doelen trachten te bereiken met de middelen waarover ze mogen beschikken in een bepaalde institutionele omgeving. (Dit gaat over formele instituties zoals eigendomsrechten, contractuele vrijheid en niet bestolen worden enerzijds maar ook over meer informele instituties zoals vertrouwen en sociaal kapitaal.)

Gegeven een bepaalde hoeveelheid informele instituties, is het altijd beter om gedecentraliseerde beslissingscreërende processen te hebben, i.e. iedereen beslist voor zichzelf en zijn middelen en de personen die zich met hem willen associëren in organisaties of verenigingen. Logischerwijze gaat dit ook over de beslissingen in welke mate men bij een bepaalde groep, bedrijf of gemeenschap wenst te behoren.

Het is waar dat we niet kunnen kiezen of we tot de samenleving in zijn geheel behoren – we zijn gedoemd menselijk te zijn tot onze dood – maar daarbinnen is er nog steeds een kwestie van essentiële gradatie. Het is niet omdat ik mens ben, dat ik verplicht behoor te worden om voor een wapenfabriek te werken, net zomin als ik verplicht behoor te worden om met andere mensen te associëren. De enige verplichting die iedereen heeft, door ons menszijn, is om anderen hun lichaam en legitieme eigendomstitels te respecteren.

Zoals de Oostenrijkse economen Hayek (voornamelijk in ‘Individualism & Economic Order’) en Mises (voornamelijk in ‘Human Action’, deel 3: Economic Calculation) uitgelegd hebben: de problemen over het creëren van waarde en het transformeren van kennis kunnen alleen maar opgelost worden door midden van dit gedecentraliseerde proces, omdat economische calculatie – de leidraad van handelen doorheen de samenleving om anderen in het anonieme proces van arbeidsdeling ten dienst te zijn, waardoor iedereen de rest van de samenleving indirect dient – alleen maar mogelijk is als mensen toegelaten worden om te kiezen, i.e. het ene boven het andere te verkiezen in een marktproces. De prijzen die door dit marktproces ontstaan, maken economische calculatie mogelijk en laten toe dat de productiestructuur in de samenleving vergroot op een economisch houdbare basis.

Indien iemand het proces van vrijwillige interactie wilt teniet doen door middel van dwang – privaat of overheidsgerelateerd – worden de voorkeuren van ieder individu vervangen door de preferenties van de uitvoerder van de dwang. Zelfs indien deze persoon het goed bedoeld – maar door de aard van het politieke proces zijn er goede redenen waarom persoonlijke belangen belangrijker worden dan door het algemeen belang geïnspireerde motieven – ontbreekt het hem de kennis om goed te doen voor iedereen. De overheid kan immers maar werken op basis van algemene statistieken en aggregaten, en moet daardoor systematisch op epistemische wijze onrecht doen aan de enorme diversiteit van de samenleving. Alleen vrijwillige interactie kan waarachtig trade offs coördineren dat ieder individu wenst te maken. Een overheid is soms capabel om beslissingen voor iedereen te maken, maar mensen dwingen in het accepteren van een bepaalde beslissing is niet hetzelfde als het oplossen van een probleem.

Het politieke proces trachten te verbeteren door middel van het democratiseren daarvan – in eender welke betekenis – negeert de essentiële verschillen, die het kennis- en waardeprobleem veroorzaken. De overheid krijgt haar fondsen door middel van dwang en kan dus onmogelijk waardeoordelen maken die overeenkomen met die van de mensen die de belastingen betalen, maar volgens een politiek proces van lobbyen, het verplichten dat iedereen onder de politieke beslissingen leeft, de systematisch hogere exitkosten (voor in het geval je niet akkoord gaat met beslissingen) en de onmogelijkheid om relatieve afwegingen te laten doorschijnen. (Misschien wilt 60% wel x, maar wilt de overige 40% wel veel sterker y. Het is moeilijk om deze relatieve afwegingen duidelijk te maken in het politieke proces.) In het marktproces daarentegen is het relatief vaker dat je los van andere mensen beslissingen kunt maken omtrent wat je wenst en wat je niet wenst.

Ook in de productieproces is dit het geval: socialisten hammeren vaak nogal op de onvrijheid op de werkvloer, maar indien het ergens u niet aanstaat, staat het u vrij om weg te gaan. Indien de gehele productie gecontroleerd wordt door de staat, is de mogelijkheid om uit een productieproces te stappen veel lager en moeilijker, want het democratische plan wordt dan verstoord. Er is wel degelijk competitie tussen werkgevers voor werknemers – want werknemers hebben nog altijd de optie om zelfstandige te worden. Er is geen wereldgroot georganiseerd kartel van werkgevers die werknemers kunnen dwingen slechte arbeidsomstandigheden te aanvaarden; maar het ijveren voor een staat die de gehele productieplant zou wel het logisch equivalent daarvan zijn.

Dit allemaal betekent niet dat we zomaar moeten aanvaarden dat het marktproces zonder problemen is. Maar het is niet omdat we in theorie een bepaald probleem kunnen identificeren waar we zelf geen oplossing voor kunnen vinden, dat er geen probleem voor te vinden valt. Ondernemerschap is meer dan het beheren van zaak, maar is het interpreteren en inschatten van mogelijkheden en toepassen van creativiteit indien de zaak op eerste gezicht moeilijk is. Als we bijvoorbeeld kijken naar taxibedrijven in steden waar de politie corrupt is, zien we hoe zij door collectieve coördinatie zorgen dat ze niet overvallen worden, zonder gebruik te moeten maken van de inefficiënte politie. Zoals beschreven door de nobelprijswinares Elinor Ostrom is het bijvoorbeeld zo dat ze een wijdverspreid radionetwerk hebben, waar iedereen om de 10 minuten op moet reageren. Als iemand niet binnen de minuut reageert, wordt iedereen opgetrommeld om zijn cliënten onmiddellijk achter te laten en te zoeken naar de verloren taxi. Op deze manier hebben ze een bijzonder efficiënte methode om zelf voor hun eigen eigendom te zorgen, zonder dat ze moeten vertrouwen op een onbetrouwbare overheid.

Hiermee is niet gezegd dat vrijwillige coöperatie en coördinerende mechanismen altijd het beste zijn – alhoewel ik geneigd ben in die richting te denken – maar wel dat we niet zomaar er vanuit mogen gaan dat iets niet zal werken, gewoon omdat we in onze ivoren toren niet kunnen bedenken hoe het zou kunnen werken. Tussen de dynamische praktijk en de beperkingen van rigide theorie is een wereld van verschil. Als je echter je ogen opent voor de wonderbaarlijke dynamiek die zich in de werkelijke wereld afspeelt in omstandigheden waar de standaardtheorie zou voorspellen dat coöperatie onmogelijk is, zie je misschien, samen met mij, in waarom vrijheid werkelijk het ware, het schone en het goede is.

Stelling

Stelling

De illegitimiteit van het concept 'overheid' - een centraal coercief ordehandhavend orgaan - is maar mogelijk in het ongelijk van 'het Hobbesiaans argument' en dus maar mogelijk met een consequentialistische kant.

Any comments?

Wat betekent 'zelf-regulering'

Een vaak gehoord argument tégen het liberalisme is dat het een 'dogma' is dat markten zelf-reguleren. Omgekeerd is het een vaak gehoord argument voor het liberalisme dat markten wel zelf-reguleren. Volgens mij gaat het echter niet simpelweg over een meningsverschil of dit bepaald resultaat bereikt wordt (zoals het debat of markten efficiënt zijn of niet dat eerder wel is), maar worden er gewoon verschillende zaken bedoeld.

Het beste bewijs dat ik daarvoor kan geven is dat als bewijs van het gebrek aan zelf-regulering zaken worden aangehaald als ontslagen, faillisementen, kapitaalstromen. Maar ook zaken zoals 'ongelijkheid' worden aangehaald. Maar met 'markten zijn zelf-regulerend' wordt helemaal niet bedoeld dat deze zaken niet gebeuren! Met het punt van 'zelf-regulering' wordt bedoeld dat het marktmechanisme (indien aan de noodzakelijke eisen om te kunnen spreken over een marktmechanisme wordt voldaan) zich zal aanpassen aan de wensen van de consument - het zij getraag, het zij soms niet compleet zoals het hoort, etc. Maar zich aanpassen aan de wensen van de consument qua consument betekent dat er inderdaad soms een fabriek gesloten moet worden. Ja, dit gebeurt omdat er niet genoeg winst wordt gemaakt, maar 'niet genoeg winst maken' betekent dat je consumenten niet genoeg kan overtuigen om hun geld af te staan voor het desbetreffende product en dus de desbetreffende productiefactoren (arbeid, land en kapitaal) zijn niet efficiënt gebruikt. Hieruit volgt inderdaad dat bepaalde mensen hun baan verliezen. Dit is natuurlijk jammer voor de mensen in kwestie, maar dit is uiteindelijk veroorzaakt door de consumenten die niet genoeg geld willen geven voor het desbetreffende product. (Soms schat een ondernemer dit te laat in, dan heeft hij al verlies gemaakt. Soms schat een ondernemer dit verkeerd in en kan een andere ondernemer met het zelfde proces wel winst maken, etc. Dit is allemaal mogelijk, maar verandert niets aan het essentiële argument.)

Het 'zelf-regulerende' mechanisme betekent dus niet dat mensen niets 'slecht' zal overkomen; soms word je ontslagen in een markt, soms investeer je verkeerd, soms koop je een slecht product. Dat is allemaal waar, maar is geen weerlegging van het zelf-regulerende mechanisme van de markt.

Wat je kan doen, is trachten aan te tonen dat dit mechanisme niet zo vlot werkt als liberalen beweren. Of dat het op een andere manier beter kan ofzo. Maar simpelweg deze zaken aanhalen als argument tégen het zelf-regulerende mechanisme, is simpelweg het over totaal andere zaken hebben, wat natuurlijk de communicatie nogal moeilijk maakt.

Nog een laatste punt; puur technisch gezien zou het kunnen dat het 'zelf-regulerende mechanisme' van de markt zorgt dat mensen toch meer zullen betalen voor een bepaald product. Als mensen zouden weten hoe het marktmechanisme werkt, zouden we kunnen zeggen: 'hey, opel gaat failliet: mensen, koop alleen opel aan gigantisch hoge prijzen, dan kan je zorgen dat deze fabriek open blijft!' Helaas heb ik nog niet veel meer socialistisch geïnspireerde medemensen dit zien doen als actie om de fabriek open te houden. Het is echter wel degelijk zo dat de consument de uiteindelijke beslisser is. Dit gebeurt inderdaad via een tussenpersoon: de ondernemer moet de wensen van de consument inschatten en op basis daarvan zijn ondernemingsplannen maken (en soms kan dat inderdaad 'downsizen' betekenen als hij niet denkt dat hij zal kunnen doen wat hij misschien wel zou willen doen). Het staat iedereen in dit geval ook vrij om de aandelen van de desbetreffende fabriek aan een hogere dan de huidige marktprijs te kopen - dit mag geen probleem zijn: hij denkt immers dat hij het beter kan, dan is een hogere prijs betalen voor eigenaarschap (i.e. aandelen) geen probleem.

Zie voor een gelijkaardig punt als hierboven ook deze briljante blogpost van Bryan Caplan.

Consider Yoram's congestion example. Every applied economist says, "Raise the price!" But if drivers were unselfish in the right way, all of the following would be equally economically plausible solutions:

1. Ask everyone to drive less "because they're inconveniencing others."

2. Tell people they're contributing to global warming.

3. Announce that if traffic doesn't fall by 20%, we'll abolish foreign aid to Senegal.

4. Denounce materialism so people quit their jobs and stop commuting.

Zalig.

Het Somalië argument

Sommigen die horen over het 'Somalia-argument' hebben blijkbaar grote moeite met het argument te begrijpen. Alhoewel ik deze reactie kan begrijpen: uit een land dat algemeen bekend staat als 'chaos' en'arm' zouden we moeten concluderen dat liberalisme (als consistente politieke filosofie) waardevol is (en al helemaal dat 'anarchie' waardevol is). Het is begrijpelijk dat op het eerste zicht dit geen al te overtuigend argument lijkt, maar het is mijn oordeel dat het wel degelijk een heel waardevol argument is, indien je het correct begrijpt. (Natuurlijk is het nogal eenvoudig om te zeggen dat iemand een bepaald argument niet begrijpt, maar in dit geval denk ik dat het wel degelijk gaat over het argument niet gebruiken, eerder dan er simpelweg niet mee akkoord gaan.)

Het argument (in een notendop is het volgende): indien je Somalië bekijkt vanuit met een comperatief-institutionele bril, dan kan je alleen maar besluiten dat het anarchistisch systeem relatief beter is dan het overheidssysteem dat ze hadden.

Het lijkt me evident dat je het moet bekijken met een comperatieve bril: net zoals dat we Congo niet vergelijken met België, moeten we Somalië niet vergelijken met de Westerse wereld: dat is een oneerlijke vergelijking om te kijken welke puur formele instituties beter zijn, vermits er ook veel niet-formele factoren meespelen. Indien je echter Somalië vergelijkt voor en na dat de centrale dictatuur is gevallen, zie je wel dat de armoede van de gemiddelde Somaliër relatief minder is dan ervoor: i.e. Somalië als geheel doet het economisch beter nu de centrale dictatuur is gevallen. Hiermee is er niet beweerd dat er geen grote problemen zijn in Somalië (dat het nog steeds een heel arm land is, met veel geweld en al die zaken.) (Het is dan ook geen tegenargument om te zeggen: 'ja, maar er zijn nog veel problemen!' Dat is simpelweg geen weerlegging van het argument.) Het punt is relatief, niet absoluut. De papers hieronder van Leesson en Powell trachten exact dat punt aan te tonen met de data die beschikbaar is. Natuurlijk kan je deze data bekritiseren, maar gegeven de data die er is, is het wel relatief beter. Ook belangrijk is dat Somalia het zelfs relatief beter deed *dan de omliggende gebieden, die wel centrale overheden hebben. (En waar dezelfde methode van datavergaring is gebruikt.)

Het is dus simpelweg niet waar dat Somalia na het instorten van de staat in 'chaos' is hervallen; er was niet meer (eerder minder) chaos dan toen er een centrale dictatuur was: de aanwezigheid van een centrale staat (of dictatuur) is niet een voldoende (en noodzakelijke) voorwaarde voor de aanwezigheid van orde, noch is de afwezigheid daar van een voldoende of noodzakelijke voorwaarde voor chaos. Het was eerder een continue lijn, waar we uit de comperatief betere economische resultaten van na de ineenstorting wel eens zouden kunnen afleiden dat er meer orde was... Het is immers een feit dat na de ineenstorting, Somalia terugviel op (o.a.) het oude polycentrisch juridisch stelsel van de xeer. Over het belang van dit stelsel (en de aanwezigheid van de sharia) is wel nog wat debat, maar het kan niet ontkend worden dat de xeer wel degelijk redelijk dominant aanwezig was. (Het debat gaat eerder of dat de xeer alleen dominant was, of samen met de sharia dominant was/is.)

De dataset die beschikbaar was in 2005

Table 1. Key Development Indicators Before and After Statelessness

------------------------------- 1985-1990a --------- 2000-2005 ----- Welfare Change
GDP (PPP constant $) -----------------836b-----------------------600c,e ------------------?
Life expectancy (years) ----------------46.0b ---------------------48.47c,g------------Improved
One year olds fully immunized
against measles (%)-----------------------30------------------------40-----------------Improved
One year olds fully immunized
against TB (%)------------------------------31------------------------50----------------Improved
Physicians (per 100,000) ---------------- 3.4-----------------------4-----------------Improved
Infants with low birth weight (%) -------16-----------------------0,3-----------------Improved
Infant mortality rate (per 1,000) --------152----------------------114,98------------Improved
Maternal mortality rate per (100,000) -1,600-------------------1100--------------Improved
Pop. with access to water (%)--------------29 ----------------------29----------------Same
Pop. with access to sanitation (%)---------18-----------------------26----------------Improved
Pop.with access to at least
one health facility (%)---------------------- 28 -----------------------54.8-------------Improved
Extreme poverty (% < $1 per day)---------60-----------------------43,2-----------Improved
Radios(per 1,000)---------------------------4.0----------------------98,5-------Improved
Telephones (per 1,000) -----------------1,92-----------------------14,9-----------Improved
TVs (per 1,000---------------------------------1.2----------------------3,7--------Improved
Fatality due to measles---------------------8,000--------------------5598------- Improved
Adult literacy rate (%) ----------------------24------------------------19,2-------------Worse
Combined school enrollment (%---------12.9b ---------------------7.5a,f-------------Worse

(Tabel uit de paper van Leesson; check ook de tabel in zijn paper waarin hij vergelijkt met de omliggende landen.) Het kan natuurlijk zijn dat deze data incorrect zijn - en een intellectueel eerlijke kritiek zal dit dan ook kunnen hardmaken. Maar indien deze data kloppen (alweer: daarover kan gerust twijfel zijn; maar dan moet je dat natuurlijk kunnen aantonen), dan lijkt het mij overtuigend dat Somalia zonder dictatuur het relatief beter deed dan toen Somalia nog een dictatuur had. De causale oorzaken kunnen hiervan numeriek zijn, maar het lijkt mij duidelijk dat in de absentie van een centrale coercive instantie, er allerlei processen kunnen spelen die zorgen voor productieve goederen op basis van iets dat lijkt op een markt. Voor meer informatie hierover verwijs ik je naar de literatuur die ik hieronder link. Check ook de (genuanceerde) paper die het rechtsysteem bespreekt in Somalia. 'k heb alleen nog maar de conclusie gelezen, waardoor ik zeker zin heb om hem helemaal te lezen.

Powell op zijn beurt vergelijkt Somalië met andere landen in Afrika en ontdekt dat het land zeker niet bij de beste hoort qua levensstandaard, maar ook zeker niet unaniem bij de slechtste.

Mijn iets of wat verdere (anarchistische) conclusie is dat het een illustratie is (geen bewijs) dat een land dat terugvalt op haar eigen juridisch systeem (wat zij zelf belangrijk en niet belangrijk vinden, etc.) het comperatief beter kan doen dan een centrale overheid. Mijn punt is dus dat wij in het Westen het ook comperatief beter zouden kunnen doen zonder centrale overheid, zonder te moeten vrezen dat er geen publieke goederen, herverdeling of recht zal zijn. Het is het zoveelste bewijs dat in essentie 'anarchistische' samenlevingen deze zaken kunnen opvangen: mensen zijn innovatief genoeg om oplossingen te vinden op deze problemen/situaties, zonder te moeten vrezen voor totale desintegratie van de samenleving. Een correcte blik op Somalia toont aan dat zelfs deze samenleving het comperatief beter kan doen dan een staat en niet desintegreerd; waarom zou het dan betekenen dat er hier 'chaos' zou zijn?

Ik hoop dat ik hiermee wat duidelijk heb geschept omtrent het 'Somalia'-argument en de waarde ervan. En ik hoop vooral dat ik hiermee duidelijk heb gemaakt dat sommige evidente kritieken zoals 'het land is toch nog steeds arm?' of 'er zijn piratijen!' helemaal niet zo relevant zijn voor het argument dat gegeven wordt.



*De papers zijn al enkele jaren oud en ondertussen zijn er allemaal problemen geweest in Somalie, medegevoed door exogene (niet aan de samenleving eigen) krachten zoals invallen van Ethiopië, medegesteund door de USA. Alhoewel ik dus niet beweer dat het nog steeds zo positief is (daarover heb ik geen informatie), zou ik wel durven beweren dat het de Somalische bevolking wel significant moeilijker is gemaakt door dit interventionisme. In dit artikel op Foreign Affairs wordt daar meer over gesproken, maar dan eerder vanuit een Amerikaans standpunt.

- Stateless Justice in Somalia door Andre Le Sage
- Better of Stateless door Peter Leesson

Abstract: Could anarchy be good for Somalia’s development? If state predation goes unchecked government may not only fail to add to social welfare, but can actually reduce welfare below its level under statelessness. Such was the case with Somalia’s government, which did more harm to its citizens than good. The government’s collapse and subsequent emergence of statelessness opened the opportunity for Somali progress. This paper uses an “event study” to investigate the impact of anarchy on Somali development. The data suggest that while the state of this development remains low, on nearly all of 18 key indicators that allow pre- and post-stateless welfare comparisons, Somalis are better off under anarchy than they were under government. Renewed vibrancy in critical sectors of Somalia’s economy and public goods in the absence of a predatory state are responsible for this improvement.

- Somalia After State Collapse: Chaos or Improvement? door Benjamin Powell

Abstract: Many people believe that Somalia’s economy has been in chaos since the collapse of its national government in 1991. We take a comparative institutional approach to examine Somalia’s performance relative to other African countries both when Somalia had a government and during its extended period of anarchy. We find that although Somalia is poor, its relative economic performance has improved during its period of statelessness. We also describe how Somalia has provided basic law and order and a currency, which have enabled the country to achieve the coordination that has led to improvements in its standard of living.

De 'vrije markt' vergissing bij globalisering

Een deel uit mijn paper (voorlopige versie). Opmerkingen mogen altijd.

De 'vrije markt' vergissing

Het is misschien raar dat na al het voorgaande, er hier ook de vrije markt vergissing bekritiseert zal worden, maar het is desalniettemin belangrijk. Het fundamentele probleem is niet zozeer dat men voorstander is van de vrije interactie van individuen, maar de concrete praktische invulling in de beleidsopties die (sommigen) daaraan geven.

Zoals hierboven al aangegeven, is het ontstaan van uitgebreide markten geen eenvoudig proces, dat eenvoudig onderbroken kan worden door geweld, zoals gedecentraliseerd (revoluties) of georganiseerd door totalitaire overheden (planeconomische dictaturen). Markten hebben grote voordelen, maar de instituties van markten zijn niet zo eenvoudig te bereiken, en het is daar dat de vergissing ligt die ik zou willen aankaarten: de fatale vergissing dat uit de (theoretische en praktische) voordelen van een markt, men de conclusie heeft getrokken dat er maar 1 soort 'markt' bestaat en dat deze zo snel mogelijk afgedwongen en ingevoerd moet worden overal ter wereld, ongeacht de aanwezige (juridische) cultuur.

Deze fout is het meest duidelijk in zij die het concept van 'nation-building' verdedigen in Afrika om op deze manier aan 'liberaal' beleid te doen. Het is hierbij belangrijk om te begrijpen dat 'overheden' – zoals wij die begrijpen – een typisch modern fenomeen zijn, dat een specifiek gevolg is van een specifieke (rechts)filosofische traditie. Deze verheven tot eeuwige standaard is een quod non en deze zomaar wensen te exporteren in landen waar deze traditie niet heerst, heeft een grote kans op negatieve effecten.¹

Coyne benadrukt in zijn boek bijvoorbeeld de moeilijkheden die er ontstaan indien je in een land een liberale democratie wenst uit te bouwen (na een oorlog). De moeilijkheden die overtroffen worden zijn de dynamiek tussen de machtsgroeperingen in het desbetreffende gebied, de lobbygroepen in het exporterende land, de kiezers hiervan (en hun wensen, verwachten en belangen), de plaatselijke rechtscultuur en zoveel meer.² Maar deze problemen kunnen veralgemeend worden naar elke vorm van 'nation-building'; je kan niet de instituties van een geheel land 'opbouwen' uit het niets. Deze moeten ontstaan uit en geïnternaliseerd worden in de manier waarop de mensen elke dag met elkaar omgaan. Indien deze niet gedragen worden door een kritische massa, kan je onmogelijk een functionerende samenleving hebben.

Hierbij komen we bij de fundamentele kritiek op het gehele proces: hoe kan iemand 'plannen' welke concrete instituties in een bepaalde samenleving aanwezig moeten zijn vooraleer daar van een markt sprake kan zijn? Het is immers 1 ding om te weten dat er private eigendom moet zijn en de mogelijkheid tot het afdwingen van afspraken – maar dat is enkel de abstracte theorie. De concrete toepassing daarvan is afhankelijk van verschillende particuliere elementen zoals culturele, geografische en technologische factoren. De kennis die hiervoor nodig is, is van zo'n magnitude dat dit een onmogelijk proces wordt. Veiligheid, contractafdwinging en al die zaken kunnen allemaal op zoveel verschillende manieren gebeuren, net zoals rechtsverandering dat op zoveel verschillende manieren kan. In elke samenleving zijn er (al dan niet prematuur) normen aanwezig om deze zaken te regelen, maar als men dit gaat 'plannen' voor deze samenleving – waarbij men hoogstwaarschijnlijk de eigen voorkeuren en vooronderstellingen oplegt – is de kans groot dat dit gebeurd op wijze die niet overeenstemt met wat de mensen waarvoor er gepland wordt zullen aanvaarden.

We hebben bijvoorbeeld het concept 'democratie' om op die manier aan wetsverandering te doen. Dit proces is geïnternaliseerd in ons handelingen en ons samenleven en we zouden moeilijk kunnen inbeelden dat we op een ander proces aan verandering doen. Maar dit is zeker niet de dominante vorm in de wereld en al zeker niet in de geschiedenis om aan wetsverandering te doen. Democratie kan je zien als een competitie tussen politieke elites, waarbij de winnaar het beleid mag kiezen. In onze samenleving werkt dit relatief goed, maar het is perfect mogelijk dat in een andere cultuur dit proces helemaal niet dezelfde wenselijke effecten heeft als hier, omdat mensen andere (rechtvaardigheids)gevoelens hebben ten aanzien van deze vorm van regelgeving, omdat mensen andere ideeën kunnen hebben over hoe ze deze macht moeten gebruiken, etc. Indien instituties niet gedragen worden door de bevolking, is het naïef om hiervan veel succes te verwachten. Dit is echter exact wat (in bepaalde kringen) wordt voorgesteld indien ze het hebben over 'de vrije markt methode' gebruiken om het globaliseringsproces verder te zetten.

Het dynamische gegeven van een samenleving laat niet toe om daar als buitenstaander een uniform beleid te gaan 'oprichten' dat altijd en overal zal werken, ook al is het gericht om de theoretisch correcte conclusies door te voeren.

1Ik verwijs hier alweer naar het interessante geval van Somalië, dat sinds 1991 geen formele overheid meer heeft, maar het wel, in comperatieve termen, economisch beter doet dan omliggende gebieden met gelijkaardige welvaartsniveaus en mogelijkheden maar mét centrale overheden. De reden is dat Somalië, in tegenstelling tot wat er beweerd wordt, wel degelijk een rechtssysteem heeft: de xeer. Hiermee is niet gezegd dat – vanuit ons standpunt en het standpunt van de gemiddelde Somaliër – er geen problemen zijn, maar zolang we niet erkennen dat er een gewoonterecht en een stammencultuur speelt in Somalië, is het moeilijk om daarover een correcte normatieve mening te vormen.

2C. Coyne, After War: The Political Economy of Exporting Democracy, vooral pg. 136-146

Epstein over Hayek, Rawls en rechtvaardigheid

'k ben 'Principles for a Free Society' van Richard Epstein aan het herlezen en daarin vind ik (o.a.) het volgende citaat:

The basic insight at work follows from John Rawls with his use of the "veil of ignorance" and from Friedrich Hayek with his devotion to the spontaneous order. Customs tend to emerge from a constant pattern of interaction which places individuals behind a veil of ignorance so that, in in accordance with Rawls's formulation, they must choose a general rule while in ignorance of their own position in any future dispute. So constrained, they have an incentive to choose the rule that works to the long-term average advantage of all members of society: there is no way they can better their own personal position by choosing otherwise. Likewise, Hayek's idea of spontaneous order assumes that customary practices made by people so situated in practice will through trial and error lead to the sound conclusion. Once again, the reason is that all players gain from the adoption of sound social practices in their own social communities. (pg. 32)

Het interessante aan dit citaat is dat hij de rationalistische filosofie van Rawls combineert met het meer evolutionair rationalisme van Hayek. Ik ben er wel niet geheel van overtuigd dat het gewoonterecht echt kan begrepen worden als een proces waarbij mensen (i.e. rechters en anderen) beslissingen nemen 'onwetend over hun toekomstige positie'; een rechter die oordeelt over de gewoonteregels tussen vissers, heeft een redelijke kans dat hij niet daaraan onderhevig zal zijn tenzij hij natuurlijk zelf een visser is. Maar mijn kennis over de geschiedenis van het gewoonterecht laat me in de steek om te kunnen oordelen in welke mate dat het geval was.

Maar er zit wel iets in dat het Rawlsiaans principe werkzaam is in een gedecentraliseerd juridisch (en, a fortiori, in elk moreel systeem). Een van mijn kritieken op het framework van Rawls is dat hij aanneemt wat hij moet bewijzen, i.e. dat een samenleving met coercive instituties om de basisgoederen te herverdelen het beste is voor de zwaksen onder ons. Dit vereist bijkomende assumpties en redeneringen over de aard van economische en sociale omgang, die, zover ik weet, niet gearticuleerd worden.

Hiermee verwant is mijn kritiek dat Rawls zijn onderneming futiel is, indien je corrigeert naar publieke opinie. Rawls zijn basiszoektocht gaat naar de formele instituties, maar indien je coercive formele instituties hebt die bezet worden door mensen die ze hoofdzakelijk willen gebruiken voor hun eigen belang (dat hoeft niet per se nauw en eng gedefinieerd te worden), dan is de kans groot dat de armen in de samenleving beter af zijn zonder deze instituties. Indien de (inherent coercive) instituties echter bemand zijn met goedmenende mensen, dan kan je beter* het zonder de coercive instituties doen, i.e. vrijwillige sociale interactie: ook voor de kwestie solidariteit en empathie.

*dit vereist natuurlijk bijkomende uitleg, i.e. waarom vrijwillige, gedecentraliseerde, niet-monopolistische organisaties het beter doen dan de coercive houding van een overheid. Die ga ik hier niet geven - heel deze blog staat in het teken daarvan, dus je zal dat nog wel eens tegenkomen. Mijn basispunt is dat Rawls simpelweg zijn politiek-economische vooroordelen reproduceert. Ik heb zijn eigen redenering gebruikt en ook mijn politiek-economische vooroordelen worden simpelweg gereproduceerd aan de conclusie. Rawls zijn politiek-economische visie was echter toen al dominant (laten we onthouden dat hij in 'the progressive era' werkte), waardoor zijn theorie met zoveel vreugde is onthaald.

Ook gepost op filosofie.be.

Literatuur van 'Polycentric Law'

Een bespreking van 'polycentric law'. Het is een inleiding in het polycentrische denken en een (korte/oppervlakkige bespreking) van de literatuur; vooral om mensen geïnteresseerd te krijgen en ze al wat referenties te geven om zelf op weg te kunnen.

De verschillende delen van de tekst:

1. Law prior to the state
2. Anglo-Saxon Customary Law
3. The Rise of the Royal Law
4. From Polycentric law to state law
5. The Persistence of Polycentric Law
6. Theories of Polycentric Law
7. Future Growth in the Study of Polycentric Law

De goede Bensen komt nog eens langs:

After a wide review of the field, Benson concludes that each customary legal system has six basic features:

1) a predominant concern for individual rights and private property;
2) laws enforced by victims backed by reciprocal agreements;
3) standard adjudicative procedures established to avoid violence;
4) offenses treated as torts punishable by economic restitution;
5) strong incentives for the guilty to yield to prescribed punishment due to the threat of social ostracism; and
6) legal change via an evolutionary process of developing customs and norms. (Benson, 1990, p. 21)

Leuk detail uit de customary law van de Anglo-Saksische wereld:

A system of surety, known as borh, provided the foundation of Anglo-Saxon law. Under the borh system a set of ten to twelve individuals, defined at first by kinship but later by contractual agreement, would form a group to pledge surety for the good behavior of its members. The group would back up this pledge by paying the fines of its members if they were found guilty of violating customary law. A surety group thus had strong financial incentives to police its members and exclude those who persistently engaged in criminal behavior. Exclusion served as a powerful sanction: " Every person either had sureties and pledge associates or one would not be able to function beyond one's own land, as no one would deal with one who had no bond or who could not get anyone to pledge their surety to them.

Daarna volgt een historisch verhaal (stukjes 2-6) over de legale evolutie in die streken. Leuk is dat er nog een quote state van Berman zijn 'Law and Revolution': een boek dat ik zelf tracht te lezen (maar het is een redelijk uitgebreid boek, met veel niet al te interessante delen in (voor het essentieële punt) waardoor het wat moeilijk lezen is. De quote zelf had ik zelf ook al 'ontdekt' in het boek, i.e. toen ik het tegenkwam had ik iets van: 'leuke quote! Zeker onthouden!'

Berman provides the single best source for sorting out this legal tangle in his magisterial Law and Revolution. He there explains how competition between jurisdictions helped to protect individual liberty: " A serf might run to the town court for protection against his master. A vassal might run to the king's court for protection against his lord. A cleric might run to the ecclesiastical court for protection against the king." (Berman, 1983, p.10) The same person, in different capacities (merchant, cleric, vassal, townsman, etc.), enjoyed a significant degree of choice among legal systems, forcing them to compete. This competition for " customers" and the interaction among rivalrous legal systems resulted in many of the legal innovations that we take for granted today.

Spijtig dat er bij de volgende quote gaan datum staat:

For the most part, royal law won this competition among jurisdictions. It had two important advantages over its rivals. The power to tax allowed it to subsidize its legal services. Royal courts absorbed the local functions of the law merchant, for instance, by adopting its precedents and offering to enforce them at bargain rates.

Dit kan immers (of 'moet' bijna) begrepen worden als een subsidiering van the merchant way of life. Immers: als het goedkoper wordt om, als 'merchant', rechtszaken op te lossen, is het nogal wiedes dat er meer mensen zich in deze onderneming zullen storten - niet?

Noot aan mezelf:

Randy E. Barnett, " Pursuing Justice in a Free Society, Part One: Power versus Liberty," in Criminal Justice Ethics, Summer/Fall 1985, pp. 50-72; " Pursuing Justice in a Free Society, Part Two: Crime Prevention and the Legal Order," in Criminal Justice Ethics, Winter/Spring 1986, pp. 30-53)

Deze referenties nog eens opzoeken. 'k weet dat minstens een deel daarvan in 'Anarchy and the Law' zit, maar 'k ben alweer een deel vergeten.

En dit ook onthouden:

Fuller's Morality and the Law introduced polycentric law to mainstream legal philosophy. Fuller defines " law" in terms broad enough to encompass privately produced law (as we saw in the quote above), and criticizes legal positivism's authoritarian tendencies.

Discussie op Mises.org

'k post deze 2 posts van het Mises forum omdat er enkele discussiepunten in aangehaald worden, die relevant zijn om met anderen te delen - denk ik. De eerste is een topicstarter die vroeger een anarcho-kapitalist was, maar dit nu aanvalt. De tweede is mijn reactie daarop. (Let, alweer, niet op de spelfouten.)

De topic kan je hier vinden.

Kerel begint:

Why I'm not a 'Anarcho-capitalist'

...although I used to use that to describe myself.

The reason I am growing weary of anarcho-capitalist theory is because it seems to involve reinventing the wheel. Anarcho-capitalist theory seems to involve tearing down government bureaucracies, and then replacing them with private-sector bureaucracies that are modeled after the State bureaucracies.

An example of this is the anarcho-capitalistic "PDA" I keep reading about in these forums. If I see one more discussion on PDAs, my head is going to explode.

PDA stands for "personal digital assistant"; it does not stand for "private defense agency". Whenever I see the letters PDA, I think, "Are they talking about a Palm Pilot? No, wait, they are talking about some hypothetical anarchy police force."

Not only is the acronym ridiculous, but the concept itself is unsavory. I don't want armed, uniformed, trained cops patrolling the streets, tax-paid or otherwise. As much as I dislike the State, I think "anarchocapitalism" could be worse! The uncertain environment of the marketplace would make everybody want to have to best-armed, most powerful private army. Each "PDA" would try to be better armed than the other guy, and eventually the subscribers would have to pay for the inevitable arms-races.

In anarcho-capitalist theory, private property reigns supreme, with private mercenaries enforcing property. I think that is quite unethical; I think that property rights should be protected with the minimum amount of force possible. Don't chase away a thief or trespasser with a gun, if you could use a pepperspray or an angry rottweiller.

The second example of private bureaucracy is the idea of "private legislatures" and "insurance companies" and "private courts" and whatever else. People would have to choose which private law-giver suits them best. These private law-givers would have to compete for customers, and customers would try to influence each other to accept their private lawgivers.

At least under the current regime, the leaders can hold power for several years at a time; whereas under this so-called "anarchy", it would always be an election year.

"Private law-givers" are totally unnecessary. People do not need to be "given" law; they ought to use their own social tact, civility, and common sense, with the occasional dispute being resolved by a competent jury.

These "insurance companies" would regulate laws and resolve disputes through arbitration. In the book "Chaos Theory", the author says, if I recall,

"In our model society, everybody would buy civil insurance, which would be similar to automotive liability insurance...."

I was stupified! The author simply assumed that every single person would be willing and able to purchase "insurance". This "insurance" sounds almost like a tax. Anybody without this "insurance" would not be able to purchase anything or even walk down the street. He would be almost like an illegal alien, with no legal "citizenship".

Under anarcho-capitalism, such "citizenship" would be necessary because all law would be based on contract. Somebody who had not specifically agreed in a contract not to rape or kill anybody would a lawless person, to be avoided at all costs.

Such a concept is ridiculous in my opinion. If somebody commits a crime, they should be arrested, tried, and punished regardless of what "PDA" they have or what contracts they have or have not signed. I think it is the responsibility of the community to determine the innocence or guilt or the suspect in a fair and just manner. And if that makes me a communist or statist, so be it.

Mijn reactie:

You are falling in to the trap of thinking about a state of anarchy as a sort of static equilibrium society, instead of a dynamic whole in which people interact based on (mainly) customary, contract- and tort law. (And very likely something like a decentralized common law system; a Western version of the Xeer in Somalia.)

The question why some people call themself anarchists is not that force is unjustified, but that force can only be used for legitimate purposes. Since 'the state' uses agressive coercin per se, the state should be done with. That doesn't mean that there could be no problems of 'disequilibrium' in anarchy; just that cannot justify a state.

"If somebody commits a crime, they should be arrested, tried, and punished regardless of what "PDA" they have or what contracts they have or have not signed."

<= And no anarchist will disagree with you. The question is: what is the more realistic vision in which this will happen? A decentralized system, based on customary-, common-, tort- and contract law or a centralized state with the relevant knowledge problem and illegitimate use of force that goes with it?

'PDA's (which I tend to dislike as a word as well; because imo it doesn't grasp the diversity and creativity of judicial systems that I can imagine to arise) are just a heuristic device to explain things. No one here is actually advocating that 'everyone must join a for profit insurance company that deals with everything that the state now does concerning justice and safety'. That is a misconception of the anarchist position - but I can imagine confusion arising if you spend to much time on this forum. Can I imagine 'PDA's evolve? Sure. Will these companies be the only one pursuing justice and safety? Hardly.

Anarchy is not just 'private bureaucracies'; it is decentralized decisionmaking and 'organisations' that 'govern' society are voluntary associations. Governance doesn't entail government.

"I think it is the responsibility of the community to determine the innocence or guilt or the suspect in a fair and just manner."

<= But the 'community' is a holistic hole. You are not giving us the mechanisms you want that should deal with injustice. Either you want a monopolistic organization that uses coercion to get the means to fulfill her tasks - and no 'a coercion of all against all' isn't justified - or you want decentralized organizations that deal with it; based on the mores and customary law that is in society.

I would advice the text 'Law as a Discovery Procedure' (just google it) which appeared in a Cato journal. It clarify's the issue in a way that isn't as 'rational constructivistic' as Rothbard. Especially this relevant quote, with which I agree:

(Begin quote from text 'Law as a Discovery Procedure') As previously discussed, the legal rights to property and contract would probably not be absolute in a private legal system. To some extent, then, the system might not be purely libertarian. Nor would a private legal system necessarily consider a person’s legal rights to be infringed only if he (or his tangible property) had been physically invaded or defrauded. (...)
People can, of course, try to persuade others, including the judges in a future private legal system, to adopt a philosophy ofstrict, or even ultrastrict, “anarcho-libertarianism,” just as they can try to persuade today’s legislators to enact a particular combination ofpolicies or, for that matter, persuade private enterprises to sell partictilar products at particular prices. The problem is that people in whatever politicoeconomic system is under discussion are faced with incentives that are not systematically consistent with the particular actions being asked ofthem. Thus, if an ideological movement succeeded in bringing about a pure state ofanarcho-libertarianism (as improbable as that seems), this result would probably not constitute a stable politicoeconomic equilibrium. (End quote from 'Law as a discovery Procedure')

"The uncertain environment of the marketplace would make everybody want to have to best-armed, most powerful private army. Each "PDA" would try to be better armed than the other guy, and eventually the subscribers would have to pay for the inevitable arms-races."

<= How do you 'know' this? I think there are good reasons to suspect that this is not the most obvious corse of action. First of all: people in general don't feel the need to attack one another. (The role of mores in a society are relevant; and most people don't really need the threat of agression in order that they won't attack each other.) If this weren't the case, the state would be powerless as well. (Because they couldn't have the means to threat everyone all the time; and do we really want a state then, because will the policemen of the state be so gentle?) Second of all: it's not really about 'bigger gun'. You need 'enough to make sure you can damage the other guy'. This doesn't entail more and bigger guns per se. Tanks cost a lot of money; the average criminal is better of working then to try and buy a tank. If you sincerely believe this, I'm not sure that I can convince you otherwise. But try to examine for yourself the things you need to presuppose for this scenario to become reality. I think they are highly unlikely - and if they were true; I don't know if I would want a state in that case. Because you need to be intellectual honest (I'm not saying you are not); the same presuppostions on human behavior should be used to judge anarchy in a comperative analysis with the state.

"In anarcho-capitalist theory, private property reigns supreme, with private mercenaries enforcing property. I think that is quite unethical; I think that property rights should be protected with the minimum amount of force possible. Don't chase away a thief or trespasser with a gun, if you could use a pepperspray or an angry rottweiller."

<= I don't want private mercenaries either. I do believe that killing someone who walks on your lawn is a breach of that persons rights. I think most people think like that. Why do you suppose that in anarchy; this would change? Anarchy, like the state, will translate the preferences of people into 'governance'. If people in general want to kill everyone who walks on their lawn, then this will be government policy as well. But people don't want that and people think that's unethical. I see no real reason that this would happen to change, just because the way people 'govern' society is decentralized and (more) voluntary. The concept of 'proportionality' has been around for centuries in every law system - either state or more decentralized. I see no real reason that this will just 'change', just because we have no state.

"The second example of private bureaucracy is the idea of "private legislatures" and "insurance companies" and "private courts" and whatever else."

<= I think - to be honest - you are lumping together a straw man with real arguments. But I'm not sure. In any way: nobody is in favour of 'private legislature' as it is understood now as the parliament. But 'private legilature' is everywhere. When you are in a hotel: there are rules. When you are in a store: there are rules. When you work for a company: there are rules. There is no problem with rules within a organisation. What anarchists say, is that this is no reason to enact rules that should count for an entire area, based solely on the use of force, without the consent of the people. I also see no problem with 'insurance companies'. I would like to be insured against some things; being attacked by someone would probably be one of those things. And 'private courts' is something you favour too: "they ought to use their own social tact, civility, and common sense, with the occasional dispute being resolved by a competent jury."

"Private law-givers" are totally unnecessary. People do not need to be "given" law; they ought to use their own social tact, civility, and common sense, with the occasional dispute being resolved by a competent jury."

<= And nobody is advocating 'giving law' like it is understood now. Au contraire. As you yourself (if I interpret you right) admit; there is a need for rules to govern interaction. These laws will evolve over time, influenced by the way people think on what is justified and what is not. I can imagine in anarchy there evolving rules that are non-libertarian (as it has happen in the past), but in general: anarchy tends to more property oriented and more respectfull for human liberty then always the relevant alternative of government. (Even in contemporary Somalia: the anarchy there is favours human libery more then the previous system of government. This is not the say that, from a libertarian perspective, there are grave problems in Somalia.)

"Anybody without this "insurance" would not be able to purchase anything or even walk down the street. He would be almost like an illegal alien, with no legal "citizenship"."

<= I would say that this is definitely a straw man. Why won't he be able to 'purchase' anything or 'walk down the street'? What is true is, that if he has a problem (he was robbed or something), than he won't have a company to go to direcly, but has to find another means to solve this problem. He can just buy ad hoc, he can go to a charity organisation, ask his boss/friends/family/whatever for help, etc.He just won't have the 'insurance' that he can go to 'his' company when he's attacked to catch the robber. The point is not: 'how can we imagine this guy to be helped?' but: are there reasons to conceptualize that in anarchy, these kind of problems can be solved by voluntary interaction? I see clearly reasons to assume this, given the entrepreunerial capacities of people, given that people care about each other, given that anarchy allows trial and error, etc.

"Under anarcho-capitalism, such "citizenship" would be necessary because all law would be based on contract. Somebody who had not specifically agreed in a contract not to rape or kill anybody would a lawless person, to be avoided at all costs."

<= I see no reason to assume that all governance of activities will be based on contract law. Just because you and I don't have a contract, doesn't mean that you can attack me. Historicly: there never was a system that worked like that ('hey, we don't have a contract, so I can kill you!') and with good reason. The system of law exist exactly because of this: because people can't contract everything, we need a system of law that governs our activities with other people. The ultimate point of anarchy is that a system of law (customary-, custom- and tort) doesn't mean that we need a government/state/legislature.

I hope this helps.

Daarna namen de 'gewone' Misesforumgangers - waar ik over het algemeen niet te veel mooie woorden voor over heb, gezien de gehanteerde stijl die ze hebben - het over en verzande de discussie in 'wij zijn beter dan jij'.