Over de omgang met armen

Waarom is Bryan Caplan zo'n zalige blogger? Wel; om te beginnen bijvoorbeeld al omdat hij niet bang is om de controverse op te zoeken, zoals in zijn meest recente blogpost.

Ik laat hem zelf aan het woord:

Consider a model where workers are either rich or poor, and employers are either nice or mean. Rich workers might be more conscientious than poor workers, or simply less tempted to steal from their boss. Nice employers trust their workers to do the right thing, but hire carefully. Mean employers hire anybody, but watch them like hawks. What happens?

In equilibrium, nice employers hire the rich, and mean employers hire the poor. It makes sense: Nice employers need rich workers they can trust, and poor workers misbehave unless there's a mean employer on their backs. Nevertheless, the firms where mean bosses employ poor workers look very different from the firms where nice bosses employ rich workers. An ethnographer who visited the mean boss/poor worker firms would probably tell a vaguely Marxist story about class conflict. An ethnographer who visited the nice boss/rich worker firms would tell a much more pro-market story about cooperation and meritocracy.

I think this simple model explains a lot about the real world. People who employ, serve, or rent to affluent workers, customers, and tenants can afford to be nice, because they're trading with people who are conscientious and/or are so comfortable that they aren't tempted to cheat. People who employ, serve, or rent to impoverished workers, customers, and tenants, in contrast, can't be Mr. Nice Guy, because the people they're trading with would take advantage of them. Their workers would show up late, drink on the job, or steal; their customers would shoplift, damage the merchandise, or scare other customers; their tenants would be late with their rent, have loud parties, and damage the property. Obviously there are exceptions; but people in business can't afford to ignore what's generally true.

If my story is right, there are two important lessons.

First, many people's first-hand experience with markets won't be so pretty. If you're poor, you'll frequently encounter abusive bosses, suspicious shopkeepers, and intimidating landlords. This will be especially galling if you're a poor but conscientious exception to the rule.

Second, these negative first-hand experiences will be deeply misleading. There's no market failure. Employers, merchants, and landlords who deal with the poorhave to be unappealingly tough to stay in business. And without these easily maligned figures to offer work, goods, and dwellings, the poor would be much worse off than they already are. Meanness is the market's way of coping with a bad situation.

One straightforward implication: Bosses, merchants, and landlords that interact with high-conscientious, low-income clienteles - like grad students or Jehovah's Witnesses - will be much nicer than those that interact with stereotypical low-income groups. That's certainly my experience; how about yours?

Wat hij, in essentie zegt, is dat je met arme mensen moet oppassen (want vaker geneigd om te profiteren van je) dan met rijke mensen. Wat jullie?

Epstein over Hayek, Rawls en rechtvaardigheid

'k ben 'Principles for a Free Society' van Richard Epstein aan het herlezen en daarin vind ik (o.a.) het volgende citaat:

The basic insight at work follows from John Rawls with his use of the "veil of ignorance" and from Friedrich Hayek with his devotion to the spontaneous order. Customs tend to emerge from a constant pattern of interaction which places individuals behind a veil of ignorance so that, in in accordance with Rawls's formulation, they must choose a general rule while in ignorance of their own position in any future dispute. So constrained, they have an incentive to choose the rule that works to the long-term average advantage of all members of society: there is no way they can better their own personal position by choosing otherwise. Likewise, Hayek's idea of spontaneous order assumes that customary practices made by people so situated in practice will through trial and error lead to the sound conclusion. Once again, the reason is that all players gain from the adoption of sound social practices in their own social communities. (pg. 32)

Het interessante aan dit citaat is dat hij de rationalistische filosofie van Rawls combineert met het meer evolutionair rationalisme van Hayek. Ik ben er wel niet geheel van overtuigd dat het gewoonterecht echt kan begrepen worden als een proces waarbij mensen (i.e. rechters en anderen) beslissingen nemen 'onwetend over hun toekomstige positie'; een rechter die oordeelt over de gewoonteregels tussen vissers, heeft een redelijke kans dat hij niet daaraan onderhevig zal zijn tenzij hij natuurlijk zelf een visser is. Maar mijn kennis over de geschiedenis van het gewoonterecht laat me in de steek om te kunnen oordelen in welke mate dat het geval was.

Maar er zit wel iets in dat het Rawlsiaans principe werkzaam is in een gedecentraliseerd juridisch (en, a fortiori, in elk moreel systeem). Een van mijn kritieken op het framework van Rawls is dat hij aanneemt wat hij moet bewijzen, i.e. dat een samenleving met coercive instituties om de basisgoederen te herverdelen het beste is voor de zwaksen onder ons. Dit vereist bijkomende assumpties en redeneringen over de aard van economische en sociale omgang, die, zover ik weet, niet gearticuleerd worden.

Hiermee verwant is mijn kritiek dat Rawls zijn onderneming futiel is, indien je corrigeert naar publieke opinie. Rawls zijn basiszoektocht gaat naar de formele instituties, maar indien je coercive formele instituties hebt die bezet worden door mensen die ze hoofdzakelijk willen gebruiken voor hun eigen belang (dat hoeft niet per se nauw en eng gedefinieerd te worden), dan is de kans groot dat de armen in de samenleving beter af zijn zonder deze instituties. Indien de (inherent coercive) instituties echter bemand zijn met goedmenende mensen, dan kan je beter* het zonder de coercive instituties doen, i.e. vrijwillige sociale interactie: ook voor de kwestie solidariteit en empathie.

*dit vereist natuurlijk bijkomende uitleg, i.e. waarom vrijwillige, gedecentraliseerde, niet-monopolistische organisaties het beter doen dan de coercive houding van een overheid. Die ga ik hier niet geven - heel deze blog staat in het teken daarvan, dus je zal dat nog wel eens tegenkomen. Mijn basispunt is dat Rawls simpelweg zijn politiek-economische vooroordelen reproduceert. Ik heb zijn eigen redenering gebruikt en ook mijn politiek-economische vooroordelen worden simpelweg gereproduceerd aan de conclusie. Rawls zijn politiek-economische visie was echter toen al dominant (laten we onthouden dat hij in 'the progressive era' werkte), waardoor zijn theorie met zoveel vreugde is onthaald.

Ook gepost op filosofie.be.

Homogeniteit in de samenleving

Als in de jaaroverzichten gevraagd wordt naar de meest opvallende trends dan is er een thema dat elk jaar terugkeert. De laatste decennia spreekt men namelijk steeds vaker over de 'atomisering van de samenleving' of de 'toenemende heterogeniteit' en uitspraken die de toenemende individualisering op de korrel nemen blijven dan ook niet uit.

De voorgaande gedachtegang kwam bij me op toen ik het volgende artikel van Bruno Leoni las over verschillende betekenissen van vrijheid doorheen de wereld en de rol van tradities in dit geheel: Two views of Liberty, Occidental and Oriental (?). Niet onmiddellijk hetzelfde onderwerp maar niettemin het lezen waard!

Terug naar de eerste bedenking. Het collectieve geheugen lijkt er van uit te gaan dat gemeenschappen vroeger homogener waren, meestal onder de invloed van een sterkere culturele verbondenheid. Sinds de jaren '90 horen we dan ook vaak van de intellectuele elite dat het egoïsme toeneemt en de sociale cohesie afbrokkelt. (Het is daarentegen lachwekkend dat diezelfde heren en dames meestal grote tegenstanders zijn van het instituut dat eeuwenlang de culturele cohesie heeft bevorderd: de kerk.)

Maar schuilt er enige waarheid in deze bewering? Komen we in Vlaanderen of Europa van een periode waarin homogeniteit de norm was? Mij lijkt het het hoogst onwaarschijnlijk. Als we terug kijken op onze geschiedenis wordt het al snel duidelijk dat we eeuwenlang geplaagd en verrijkt werden door pluraliteit allerhande. Diversiteit leidde tot zowel conflict als voorspoed waarbij de Renaissance en de Godsdienstoorlogen mijn inziens de voornaamste voorbeelden zijn. Het is een mythe om aan te nemen dat een "samenleving in rust" een homogene samenleving is. Verscheidenheid aan voorkeuren en subjectieve ingesteldheden zijn eigen aan de mens en vertonen zich ook op niveau van de gemeenschap. De enige wetmatigheid die lijkt terug te keren is dat indien mijn bij wijze van geweld de homogeniteit af te dwingen, men in de problemen komt. Die lessen heeft Europa ondertussen geleerd voor wat betreft religie en cultuur. Hopelijk leert ze in de toekomst ook de economische diversiteit te appreciëren. Er is wat dat betreft nog een lange weg te gaan.

Discussie op Mises.org

'k post deze 2 posts van het Mises forum omdat er enkele discussiepunten in aangehaald worden, die relevant zijn om met anderen te delen - denk ik. De eerste is een topicstarter die vroeger een anarcho-kapitalist was, maar dit nu aanvalt. De tweede is mijn reactie daarop. (Let, alweer, niet op de spelfouten.)

De topic kan je hier vinden.

Kerel begint:

Why I'm not a 'Anarcho-capitalist'

...although I used to use that to describe myself.

The reason I am growing weary of anarcho-capitalist theory is because it seems to involve reinventing the wheel. Anarcho-capitalist theory seems to involve tearing down government bureaucracies, and then replacing them with private-sector bureaucracies that are modeled after the State bureaucracies.

An example of this is the anarcho-capitalistic "PDA" I keep reading about in these forums. If I see one more discussion on PDAs, my head is going to explode.

PDA stands for "personal digital assistant"; it does not stand for "private defense agency". Whenever I see the letters PDA, I think, "Are they talking about a Palm Pilot? No, wait, they are talking about some hypothetical anarchy police force."

Not only is the acronym ridiculous, but the concept itself is unsavory. I don't want armed, uniformed, trained cops patrolling the streets, tax-paid or otherwise. As much as I dislike the State, I think "anarchocapitalism" could be worse! The uncertain environment of the marketplace would make everybody want to have to best-armed, most powerful private army. Each "PDA" would try to be better armed than the other guy, and eventually the subscribers would have to pay for the inevitable arms-races.

In anarcho-capitalist theory, private property reigns supreme, with private mercenaries enforcing property. I think that is quite unethical; I think that property rights should be protected with the minimum amount of force possible. Don't chase away a thief or trespasser with a gun, if you could use a pepperspray or an angry rottweiller.

The second example of private bureaucracy is the idea of "private legislatures" and "insurance companies" and "private courts" and whatever else. People would have to choose which private law-giver suits them best. These private law-givers would have to compete for customers, and customers would try to influence each other to accept their private lawgivers.

At least under the current regime, the leaders can hold power for several years at a time; whereas under this so-called "anarchy", it would always be an election year.

"Private law-givers" are totally unnecessary. People do not need to be "given" law; they ought to use their own social tact, civility, and common sense, with the occasional dispute being resolved by a competent jury.

These "insurance companies" would regulate laws and resolve disputes through arbitration. In the book "Chaos Theory", the author says, if I recall,

"In our model society, everybody would buy civil insurance, which would be similar to automotive liability insurance...."

I was stupified! The author simply assumed that every single person would be willing and able to purchase "insurance". This "insurance" sounds almost like a tax. Anybody without this "insurance" would not be able to purchase anything or even walk down the street. He would be almost like an illegal alien, with no legal "citizenship".

Under anarcho-capitalism, such "citizenship" would be necessary because all law would be based on contract. Somebody who had not specifically agreed in a contract not to rape or kill anybody would a lawless person, to be avoided at all costs.

Such a concept is ridiculous in my opinion. If somebody commits a crime, they should be arrested, tried, and punished regardless of what "PDA" they have or what contracts they have or have not signed. I think it is the responsibility of the community to determine the innocence or guilt or the suspect in a fair and just manner. And if that makes me a communist or statist, so be it.

Mijn reactie:

You are falling in to the trap of thinking about a state of anarchy as a sort of static equilibrium society, instead of a dynamic whole in which people interact based on (mainly) customary, contract- and tort law. (And very likely something like a decentralized common law system; a Western version of the Xeer in Somalia.)

The question why some people call themself anarchists is not that force is unjustified, but that force can only be used for legitimate purposes. Since 'the state' uses agressive coercin per se, the state should be done with. That doesn't mean that there could be no problems of 'disequilibrium' in anarchy; just that cannot justify a state.

"If somebody commits a crime, they should be arrested, tried, and punished regardless of what "PDA" they have or what contracts they have or have not signed."

<= And no anarchist will disagree with you. The question is: what is the more realistic vision in which this will happen? A decentralized system, based on customary-, common-, tort- and contract law or a centralized state with the relevant knowledge problem and illegitimate use of force that goes with it?

'PDA's (which I tend to dislike as a word as well; because imo it doesn't grasp the diversity and creativity of judicial systems that I can imagine to arise) are just a heuristic device to explain things. No one here is actually advocating that 'everyone must join a for profit insurance company that deals with everything that the state now does concerning justice and safety'. That is a misconception of the anarchist position - but I can imagine confusion arising if you spend to much time on this forum. Can I imagine 'PDA's evolve? Sure. Will these companies be the only one pursuing justice and safety? Hardly.

Anarchy is not just 'private bureaucracies'; it is decentralized decisionmaking and 'organisations' that 'govern' society are voluntary associations. Governance doesn't entail government.

"I think it is the responsibility of the community to determine the innocence or guilt or the suspect in a fair and just manner."

<= But the 'community' is a holistic hole. You are not giving us the mechanisms you want that should deal with injustice. Either you want a monopolistic organization that uses coercion to get the means to fulfill her tasks - and no 'a coercion of all against all' isn't justified - or you want decentralized organizations that deal with it; based on the mores and customary law that is in society.

I would advice the text 'Law as a Discovery Procedure' (just google it) which appeared in a Cato journal. It clarify's the issue in a way that isn't as 'rational constructivistic' as Rothbard. Especially this relevant quote, with which I agree:

(Begin quote from text 'Law as a Discovery Procedure') As previously discussed, the legal rights to property and contract would probably not be absolute in a private legal system. To some extent, then, the system might not be purely libertarian. Nor would a private legal system necessarily consider a person’s legal rights to be infringed only if he (or his tangible property) had been physically invaded or defrauded. (...)
People can, of course, try to persuade others, including the judges in a future private legal system, to adopt a philosophy ofstrict, or even ultrastrict, “anarcho-libertarianism,” just as they can try to persuade today’s legislators to enact a particular combination ofpolicies or, for that matter, persuade private enterprises to sell partictilar products at particular prices. The problem is that people in whatever politicoeconomic system is under discussion are faced with incentives that are not systematically consistent with the particular actions being asked ofthem. Thus, if an ideological movement succeeded in bringing about a pure state ofanarcho-libertarianism (as improbable as that seems), this result would probably not constitute a stable politicoeconomic equilibrium. (End quote from 'Law as a discovery Procedure')

"The uncertain environment of the marketplace would make everybody want to have to best-armed, most powerful private army. Each "PDA" would try to be better armed than the other guy, and eventually the subscribers would have to pay for the inevitable arms-races."

<= How do you 'know' this? I think there are good reasons to suspect that this is not the most obvious corse of action. First of all: people in general don't feel the need to attack one another. (The role of mores in a society are relevant; and most people don't really need the threat of agression in order that they won't attack each other.) If this weren't the case, the state would be powerless as well. (Because they couldn't have the means to threat everyone all the time; and do we really want a state then, because will the policemen of the state be so gentle?) Second of all: it's not really about 'bigger gun'. You need 'enough to make sure you can damage the other guy'. This doesn't entail more and bigger guns per se. Tanks cost a lot of money; the average criminal is better of working then to try and buy a tank. If you sincerely believe this, I'm not sure that I can convince you otherwise. But try to examine for yourself the things you need to presuppose for this scenario to become reality. I think they are highly unlikely - and if they were true; I don't know if I would want a state in that case. Because you need to be intellectual honest (I'm not saying you are not); the same presuppostions on human behavior should be used to judge anarchy in a comperative analysis with the state.

"In anarcho-capitalist theory, private property reigns supreme, with private mercenaries enforcing property. I think that is quite unethical; I think that property rights should be protected with the minimum amount of force possible. Don't chase away a thief or trespasser with a gun, if you could use a pepperspray or an angry rottweiller."

<= I don't want private mercenaries either. I do believe that killing someone who walks on your lawn is a breach of that persons rights. I think most people think like that. Why do you suppose that in anarchy; this would change? Anarchy, like the state, will translate the preferences of people into 'governance'. If people in general want to kill everyone who walks on their lawn, then this will be government policy as well. But people don't want that and people think that's unethical. I see no real reason that this would happen to change, just because the way people 'govern' society is decentralized and (more) voluntary. The concept of 'proportionality' has been around for centuries in every law system - either state or more decentralized. I see no real reason that this will just 'change', just because we have no state.

"The second example of private bureaucracy is the idea of "private legislatures" and "insurance companies" and "private courts" and whatever else."

<= I think - to be honest - you are lumping together a straw man with real arguments. But I'm not sure. In any way: nobody is in favour of 'private legislature' as it is understood now as the parliament. But 'private legilature' is everywhere. When you are in a hotel: there are rules. When you are in a store: there are rules. When you work for a company: there are rules. There is no problem with rules within a organisation. What anarchists say, is that this is no reason to enact rules that should count for an entire area, based solely on the use of force, without the consent of the people. I also see no problem with 'insurance companies'. I would like to be insured against some things; being attacked by someone would probably be one of those things. And 'private courts' is something you favour too: "they ought to use their own social tact, civility, and common sense, with the occasional dispute being resolved by a competent jury."

"Private law-givers" are totally unnecessary. People do not need to be "given" law; they ought to use their own social tact, civility, and common sense, with the occasional dispute being resolved by a competent jury."

<= And nobody is advocating 'giving law' like it is understood now. Au contraire. As you yourself (if I interpret you right) admit; there is a need for rules to govern interaction. These laws will evolve over time, influenced by the way people think on what is justified and what is not. I can imagine in anarchy there evolving rules that are non-libertarian (as it has happen in the past), but in general: anarchy tends to more property oriented and more respectfull for human liberty then always the relevant alternative of government. (Even in contemporary Somalia: the anarchy there is favours human libery more then the previous system of government. This is not the say that, from a libertarian perspective, there are grave problems in Somalia.)

"Anybody without this "insurance" would not be able to purchase anything or even walk down the street. He would be almost like an illegal alien, with no legal "citizenship"."

<= I would say that this is definitely a straw man. Why won't he be able to 'purchase' anything or 'walk down the street'? What is true is, that if he has a problem (he was robbed or something), than he won't have a company to go to direcly, but has to find another means to solve this problem. He can just buy ad hoc, he can go to a charity organisation, ask his boss/friends/family/whatever for help, etc.He just won't have the 'insurance' that he can go to 'his' company when he's attacked to catch the robber. The point is not: 'how can we imagine this guy to be helped?' but: are there reasons to conceptualize that in anarchy, these kind of problems can be solved by voluntary interaction? I see clearly reasons to assume this, given the entrepreunerial capacities of people, given that people care about each other, given that anarchy allows trial and error, etc.

"Under anarcho-capitalism, such "citizenship" would be necessary because all law would be based on contract. Somebody who had not specifically agreed in a contract not to rape or kill anybody would a lawless person, to be avoided at all costs."

<= I see no reason to assume that all governance of activities will be based on contract law. Just because you and I don't have a contract, doesn't mean that you can attack me. Historicly: there never was a system that worked like that ('hey, we don't have a contract, so I can kill you!') and with good reason. The system of law exist exactly because of this: because people can't contract everything, we need a system of law that governs our activities with other people. The ultimate point of anarchy is that a system of law (customary-, custom- and tort) doesn't mean that we need a government/state/legislature.

I hope this helps.

Daarna namen de 'gewone' Misesforumgangers - waar ik over het algemeen niet te veel mooie woorden voor over heb, gezien de gehanteerde stijl die ze hebben - het over en verzande de discussie in 'wij zijn beter dan jij'.

Marx Principles of Communism (deel 1)

Kan je hier vinden.

Enkele opmerkingen.

1. Communisme wordt gedefinieerd als 'the doctrine of the liberation of the proletariat'. Laat dit nu toch toevallig een Sowelliaanse fout zijn: een proces definiëren aan de hand van zijn gehoopte resultaten, in plaats van aan zijn methoden. Op dezelfde manier zou ik liberalisme kunnen definiëren als 'de doctrine van de condities van de liberalisering van de mensheid'. Ik vind dit ook waar - maar ik ben me er wel, in tegenstelling tot Marx, van bewust dat ik zo een term heb gedefinieerd aan de gehoopte resultaten, terwijl dat doorgaans de term wordt begrepen als een bepaalde methode. Indien een communist iemand is die voorstander is van condities die de liberalisering van het proletariaat met zich meebrengen, dan ben ik ook een communist - en verschil ik met de andere communisten simpelweg over hoe ik dat wens te bereiken. 'k denk echter niet dat dit doorgaans zo begrepen wordt.
2. Als daarna proletariërs worden gedefinieerd als 'whose sole existende depends on the demand for labor' is het nogal eenvoudig: dan is er simpelweg geen proletariaat want niemand zijn leven hangt af naar de 'demand for labor', maar naar de 'demand for commodities'. Natuurlijk zal geen enkele communist hiermee akkoord gaan, maar dat is wel de essentie van het verhaal. Ondernemers hebben arbeid nodig enkel omdat dit hen helpt bij het maken van de middelen die zij voor ogen hebben - en daar worden arbeiders dan ook voor betaald (volgens hun ingeschate marginale bijdrage). Marx spreekt ook over the 'vagaries of unbridled competition' maar dit is maar de 'vagaries' van de wensen van de consument: hij beslist over het nut van de arbeid in het creëren van een goed - de ondernemer tracht enkel in te schatten wat de consument wenst. Wat Marx verwijt is simpelweg dat er veel meer goederen bijkomen en dus dat de levensstandaard stijgt: dit brengt met zich mee dat je niet heel je leven dezelfde arbeidersrol kan vervullen. Maar of dit per se slecht is, gegeven het alternatief?
3. In stukje 5 maakt hij gigantische drogredenering - maar logische fout, gegeven de toenmalige doctrine dat de waarde van goederen bepaald werden door de kost van productie. Als de waared van alle goederen bepaald woredn door de kost van productie, dan wordt de prijs van arbeid ook bepaald door de kost van productie! (Wat dus betekent dat alle arbeiders op het minimale niveau blijven hangen.) De waarheid is echter dat goederen helemaal niet bepaald worden volgens de kosten van productie. Arbeid is een productiegoed, dat zijn waarde haalt uit de consumptiegoederen die daar uiteindelijk mee gecreeërd worden.
4. Er wordt gesteld dat de proletariër zich enkel kan bevrijden door de vernietiging van private eigendom. Maar hoe zal dat de bevrijding met zich meebrengen? (Er staat hier wel degelijk 'private property in general'; dus geen private eigendom over je huis, huisdier, je arbeid, je kleren, etc.)
5. Eindelijk komen we bij puntje 14, waar 'this new social order' zijn uiterlijk krijgt. De industrie zal genationaliseerd worden en gepland worden volgens een 'common plan' en de participatie van iedereen in de samenleving. (Mises zat er dus recht op toen hij zei dat een planeconomie ging over de collectivisering van de productiemiddelen.) Interessant is dat Marx zegt dat 'competitie' wordt afgebroken en vervangen door 'associatie'. Maar kan er niet in het competitieve proces geassocieerd worden? ('k denk maar aan coöperatieven en dergelijke; dit behoudt het competitieve proces, maar is wel iets dat de meeste communisten 'associatie' zouden noemen.)
6. "Private property must be abolished and the distribution of all products according to common agreement - in a word, what is called the communal ownership of goods." En hoe ga je de 'tragedy of the commons' vermijden? Ahja, juist; het zal via een 'common plan' zijn met de 'vrije associatie' van iedereen. Maar waarom zal een politiek proces betere resultaten bekomen dan het alternatief? Los of je voor of tegen de markt hebt, moet je toch nog beargumenteren waarom het politieke proces betere resultaten zal bereiken. Dat is immers niet a priori evident.
7. Later vanaf deel 20.

Bryan Caplan zijn 'Laboreconomics'klas

Hier vind je een overzicht van alle lessen.

Mijn oog viel op de les 'Economics of the family'.

Why the Standard History of Gender is Wrong

A. My take on the standard history of gender: Throughout human history, males arbitrarily forced women into a subordinate role. At long last, feminist thinkers began "raising awareness" of the plight of women. Through great struggle, women are at last - like men - able to pursue their dreams and ambitions, though of course full equality is still a long way off.

B. Why it's wrong:

1. The dating and marriage market has always been competitive. The only historical change involves ownership: Does a women own herself, or does her father own her?

2. The traditional family structure was technologically necessary for most of human history assuming women wanted to have children. An overwhelming majority did.

3. Family structure changed because technology reduced the burden of household production, and because families decided to reduce their number of children.

4. Technology also narrowed the male-female ability gap by de-emphasizing physical strength.

5. This for the first time made it feasible for women to have both careers and children.

6. Women broke into the business world quite rapidly considering the size of the change. Supposed "discrimination" reflected and continues to reflect real group differences.

7. Except for women who forego child-bearing, differences will persist until reproductive technology radically changes.

8. Women probably do face some statistical discrimination, but in the absence of regulatory burdens, women could contract around these. For example - penalty clauses for pregnancy enable women focused 100% on work to show how serious they are.

9. Feminist norms function as price controls in the marriage and dating market. "Raising awareness" has often been counter-productive insofar as it matters at all.

Ik zie niet echt problemen met 1 van deze visies. Jullie?

Steve Horwitz over publiek debat

In zijn column voor the freeman online, deze week genaamd "The Low Road and the High Ground" bespreekt econoom Horwitz hoe je aan publiek debat moet doen.

De conclusie is duidelijk:

1. Until confronted with serious evidence to the contrary, assume the other person’s intentions are good and that they wish to make the world a better place.
2. Do not allow others to monopolize the moral high ground; insist that you too want to make the world a better place.
3. Know as many of the other sides of the argument as you can and know them as well as you can.
4. Practice what the economist Ludwig Lachmann called the “Principle of Charitable Interpretation.” That is, read other people’s arguments in the best, most generous light possible.
5. Make reasoned arguments of your own and back them with relevant evidence.
6. Acknowledge where your arguments or evidence are weak or possibly biased; this demonstrates your own open-mindedness and your ability to think critically about your own argument.
7. Finally, do all of this with a smile and a gentle sense of humor. Milton Friedman was the master at this and was, I would argue, the most effective debater for freedom in the twentieth century.

Ik ga zeker niet zeggen dat ik deze raad altijd opvolg - 'k kan niet veel meer doen dan proberen - maar dat neemt niet weg dat het goede raad is en blijft.

Deschooling Society

Deschooling Society, een boek geschreven door Ivan Illich (who the fuck is dat?) is weer een van die oude bookmarks die ik heb teruggevonden. 'k ben er wat in beginnen lezen en kom direct al op een paar leuke citaten. (Hier op Amazon.)

"Welfare bureaucracies claim a professional, political, and financial monopoly over the social imagination, setting standards of what is valuable and what is feasible. This monopoly is at the root of the modernization of poverty."

"Once basic needs have been translated by a society into demands for scientifically produced commodities, poverty is defined by standards which the technocrats can change at will. Poverty then refers to those who have fallen behind an advertised ideal of consumption in some important respect."

"The poor have always been socially powerless. The increasing reliance on institutional care adds a new dimension to their helplessness: psychological impotence, the inability to fend for themselves."

"The poor in the United States are in a unique position to speak about the predicament which threatens all the poor in a modernizing world. They are making the discovery that no amount of dollars can remove the inherent destructiveness of welfare institutions, once the professional hierarchies of these institutions have convinced society that their ministrations are morally necessary."

"Even if they attend equal schools and begin at the same age, poor children lack most of the educational opportunities which are casually available to the middle-class child. These advantages range from conversation and books in the home to vacation travel and a different sense of oneself, and apply, for the child who enjoys them, both in and out of school. So the poorer student will generally fall behind so long as he depends on school for advancement or learning. The poor need funds to enable them to learn, not to get certified for the treatment of their alleged disproportionate deficiencies."

"Equal educational opportunity is, indeed, both a desirable and a feasible goal, but to equate this with obligator;' schooling is to confuse salvation with the Church. School has become the world religion of a modernized proletariat, and makes futile promises of salvation to the poor of the technological age. The nation-state has adopted it, drafting all citizens into a graded curriculum leading to sequential diplomas not unlike the initiation rituals and hieratic promotions of former times."

Harde woorden, in ieder geval. De auteur schrijft met een passie, die ik stiekem alleen maar kan delen. Het is geen geheim dat ik zelf een hartsgrondige hekel heb aan de manier waarop er nu met het concept 'onderwijs' wordt omgegaan in de Westerse wereld. Onderwijs is het trainen van passieve individuen, het beperken van creativiteit, het leren aanvaarden van autoriteit puur omdat het de autoriteit is, het samenzetten van allerlei kinderen die niets met elkaar te maken hebben (met pesterijen tot gevolg), het opleggen van een inflexibel curriculum, het aanleren van bepaalde economische, sociologische, etc. doctrines die goed zijn voor het status quo, het zich richten op de middenmoot van de klas, het opdelen van kinderen volgens leeftijd en niet volgens capaciteit, ...

Los van of je akkoord gaat met mijn oordeel over de scholen, zou ik wel willen vragen dat indien het terecht is dat ik scholen op een bovenstaande manier bezie, het toch ook niet meer dan terecht is dat ik er een hekel aan heb - niet waar? Dan kunnen we de discussie immers voeren in welke mate dat deze visie overeenkomt met de realiteit.

Zeker indien we dit vergelijken met het alternatief; gedecentraliseerd onderwijs. Natuurlijk kan niemand daar een goede visie over hebben: privaat onderwijs bestaat nauwelijks. Dat vereist studie van de relevante literatuur, en 'k denk dat het dan redelijk duidelijk is dat het 'privaat onderwijs' mijlenver voor staat op de staatsalternatieven van vandaag de dag. Als er private scholen, die werken voor winst, voor de allerarmsten in Sub-Sahara Afrika zijn, dan moet dat hier ook lukken, niet?

'k denk dat het grootste probleem voortkomt uit de visie op onderwijs. Ik bekijk visie als een dynamisch proces dat altijd en overal aan het werk is en dat het gros van de kinderen zeker wilt leren (zowel morele als intellectuele zaken). Dit staat tegenover de nog steeds dominante visie dat onderwijs 'kennisoverdracht' is op lessen van de autoriteit die van voor staat. 'k heb zeker niets a priori tegen dit systeem, maar dat is niet het enige systeem. Er zit geen flexibiliteit in - je mag door voor een jaar of niet - het belang van het kind is ondergeschikt aan dat van de leerkracht (institutioneel; afzonderlijke leerkrachten kunnen natuurlijk meer moeite doen dan anderen), ...

Ja, 'k ben geen fan van het onderwijssysteem.

Maar goed; het boek moet je zeker ook eens lezen als je tijd hebt en de kwestie onderwijs interessant vindt. Als ik het uit lees, zal ik wel een boekbespreking hier neer zetten.

Wat maakt iemand een liberaal? (Deel 2)

Een vervolg op 'wat maakt iemand een liberaal?'

Het lijkt mij sterk dat ik ooit stop met liberaal te zijn (enkele nuances niet te na gelaten). Dit omdat de essentie van mijn gedachtegoed - hoogstwaarschijnlijk - gevormd is, en dat ik betwijfel of ik ook argumenten tegen ga komen die de essentie daarvan onderuit gaan halen.

Ik bekijk, in essentie, de samenleving als een proces van allerlei individuen (die zichzelf vaak organiseren in groepen) die hun doelen trachten te bereiken, gegeven de institutionele setting van hun omgeving (waar ook de eigendomsrelaties toe behoren). Ik ben van mening dat in alle handelingen een ondernemend element zit - i.e. dat er altijd een element in zit dat elementen creëert, soms winstgevend, soms verlieslatend. Het geheel van de samenleving is in essentie een 'gegroeide orde' zonder dat er een 1 overheersend doel is - in tegenstelling tot allerlei andere gecreëerde ordes, die wel een (al dan niet duidelijk) uniform doel hebben. 'k beschouw solidariteit als iets endogeen aan het gros van de mensen en ik denk dat politieke processen doorgaans minder goed zijn om de wensen van de bevolking te vertalen. En ik denk dat het merendeel van alle mensen wel degelijk begaan zijn om de mensen in hun naaste omgeving en dat het meer een verhaal is van instituties dan een verhaal van 'of de mens goed of slecht is'.

Dat is ongeveer de essentie van mijn positieve gedachtegoed, op basis waarvan ik een (groot) deel van mijn liberalisme beargumenteer. Er zijn argumenten voor elk van deze standpunten, die buiten het aspect van deze post vallen. Maar 'k zie niet goed in - indien je de descriptieve-empirische essentie van het liberalisme op deze manier omschrijft - waarom het liberalime zo'n rare en niet-populaire stroming is.

Enfin; de grootste misvatting zit hem, volgens mij, in de rol van solidariteit in de samenleving (en de oppositie om dit te organiseren via de overheid) enerzijds en de rol van eigendomsrechten, contracten en de bepaling van lonen anderzijds. Als we de discussie kunnen framen dat het gaat over een meningsverschil omtrendt die zaken - en dan kunnen discussiëren over de waar- of onwaarheid daarvan - dan denk ik dat we al een heel eind verder zijn.

Waarom economie de moderne wereld niet kan vertalen

The Argument of Bourgeois Dignity: Why Economics can't Explain the Modern world

Het begint met:

We need to explain the astonishing enrichment in bourgeois countries from 1800 to the present, such as Norway’s move from $3 a day in 1800 to $137 in 2006. But the explanation cannot be economic. If it were so — trade, investment, incentives — it would have happened earlier, or in other places.

Bam. Dat is duidelijk. En ergens ook wel evident. En toch bestaat daar zo weinig literatuur over.
De oplossing komt direct daarna:

But the tide itself had “rhetorical” causes. Prudence is not the only virtue—so are courage and hope, supported by temperance, justice, love, faith, and hope. Through a “Bourgeois Revaluation” redefining such virtues, first in the Netherlands and then in Britain, people started accepting the creative destruction of innovation — and this for the first time.

Enkele extra leuke citaten:

Of course, what we really care about are the scope or capabilities of the poor. These have enormously expanded under “capitalism” — though a better word is simply “innovation,” arising from bourgeois dignity and liberty. It is the Bourgeois Deal: let me alertly seek profit, and I will make you rich.”

En het sluit af:

The Bourgeois Revaluation of the 17th and 18th centuries brought on the modern world. It was the Greatest Externality, and the substance of a real liberalism. Left and right have long detested it, expressing their detestation nowadays in environmentalism. They can stop the modern world, and in some places have. The old Soviet Union was admired even by many Western economists — which admiration is an instance of a “cultural contradiction of capitalism,” in which ideas permitted by the successes of innovation rise up to kill the innovation. We should resist it.

Zeker eens lezen. 'k ga het zeker nog eens lezen.

Cato over spontane orde

Hier kan je een Cato-unbound link vinden over spontane orde.

'Four problems with spontaneous order' is de eerste tekst van Sandefur.

Hij beschrijft eerst nog eens de essentie van het spontane orde idee:

Perhaps his most famous idea is that social mores or legal rules can emerge as a result of particular individuals acting on local knowledge — and therefore that economic and political order need not be designed and implemented by conscious planning. Indeed, economic and political orders are so complex, and involve so much scattered and inarticulable information, that no central authority could harness the details required to design them. In a free society, countless individuals managing their own affairs end up cooperating without realizing it, thanks to the choices they make based on their limited information. The whole institution grows from the bottom up. This “spontaneous order,” Hayek argued, is a dynamic discovery process, in which people can experiment with new social mores, or new laws, just as they might with new technologies. As he put it in The Constitution of Liberty, “[t]he existence of individuals and groups simultaneously observing partially different rules provides the opportunity for the selection of more effective ones.”

Waar hij echter 4 problemen mee ziet.

1. (1) The difference between constructed and spontaneous orders is not a difference in principle. Indeed, the difference turns out to depend solely on the observer’s choice of perspective. This means that
2. (2) while spontaneous order is descriptively useful, it provides no basis for a normative critique of constructivism, just as the concept of evolution by natural selection cannot tell us whether a lion should eat any particular antelope
3. In fact, (3) unless all orders that persist are ipso facto just, then the concept of spontaneous order gives us no basis for recognizing an unjust order.
4. Hayek tried to resolve this problem by incorporating intentional planning into the process of spontaneous order, but this meant that (4) remedying injustice requires “rational constructivism,” which leads us back to problem (1).
   

Intuïtief ben ik niet akkoord met de eerste stelling, denk ik dat de tweede inderdaad waar is en ben ik heel zeker geneigd akkoord te gaan met de derde en de vierde.

Hij geeft een voorbeeld van het eerste:

Consider an exchange between Judge Richard Posner and economist Donald Boureaux in the NYU Journal of Law and Liberty. Posner commented that Hayek’s belief in spontaneous order was “in considerable tension with his great admiration for the Constitution of the United States,” because the Constitution was a written plan of government formulated by experts — a constructed order. But Boudreaux disagreed the Constitution’s authors “did not seek to create all or even most law de novo,” or “to replace wholesale one set of laws with another.” Rather, they incorporated “[t]he evolved common law rooted in English experience and modified by more recent experience in the colonies.”

Both Posner and Boudreaux were right. The Constitution was rationally constructed, if looked at up close — but it was also the product of a spontaneous order, seen in the context of the history of Anglo-American common law.

Alhoewel dat ik denk dat de auteur hier een goed punt heeft, valt daar niet zomaar uit te concluderen dat het concept geen praktische betekenis heeft, of dat er geen verschil zou zijn in principe. Het is nogal wiedes dat een gegroeide orde bestaat uit allemaal kleine, 'geplande' orde's; het gaat dan ook over de principes van verandering. Zijn deze dominant centraal gepland of gedecentraliseerd over een groot aantal verschillende actoren? 'k denk dat er nog steeds een verschil in principe is - ook al hangt het af van 'waar je kijkt'.

Daarop volgend, het tweede deel van de kritiek:

If a bureaucrat proposes a top-down, rational plan for economic or social organization, the Hayekian cannot object that doing so will disrupt the development of spontaneous order; indeed, that plan is a product of the spontaneous order — and, of course, new spontaneous orders will grow up around it once implemented.

Misschien kan Hayek dit niet doen op basis van zijn eigen framework, maar indien je een lichtjes anders - en meer consistent en duidelijk liberaal framework van 'private eigendom' neemt, kan je dit perfect doen. Het bureaucratisch plan overschrijft immers het proces van vrijwillige interactie - wat per definitie een gedecentraliseerd proces is - en legt de wil van de bureaucraat op aan mensen die daar niet mee akkoord gaan.

Likewise, spontaneous order can give us no guidance about whether any particular rationally constructed plan should or should not be implemented.

Ik ben geneigd hiermee akkoord te gaan. Daar heb je inderdaad secundaire redenen voor nodig. 'k ben ook nooit een fan geweest om 'spontane orde' te gebruiken als normatief argument per se, tenzij als tegenargument tegen de overduidelijke kandidaat: 'alle orde moet gecreëerd worden' (of elke mogelijke variant daarvan; en daar zijn er veel van.)

Alles bij elkaar; toch een goede, kritische tekst. Zeker het lezen waard.

En nu de reacties:

'Four solutions to Sandefur's problems' door John Hasnas

Hasnas begint:

Now, I may be missing something, but I would have thought the principled distinction between constructed and spontaneous orders was patent — constructed orders have a designated final decision maker; spontaneous orders do not.

En dat is inderdaad een goed tegenargument, me dunkt.

Als reactie op het tweede punt:

To answer this question (...) one must show that spontaneous orders advance a legitimate moral value more effectively than do constructed orders. They do. That value is peaceful cooperation.

Maar dat vind ik toch niet zo'n denderend argument. Er is geen enkele reden om te aanvaarden dat elke spontane orde alleen maar elementen heeft van 'peaceful coöperation'. (Tenzij, natuurlijk, dat je het zo definieert, maar 'k ben niet zeker of dat echt handig is.) Verder mist dit ook het punt van de Sandefur: die vraagt hoe je kan weten wanneer in elk particulier geval het beter is om een 'spontane' dan wel een 'constructivistische' orde te hebben. Ook een bedrijf is een constructivistische orde, maar ook onderdeel van een breder spectrum van sociale coöperatie. Hasnas antwoordt niet op de vraag. Wat Hasnas hier zegt is: 'het moet via vrijwillige coöperatie gebeuren', maar daarmee antwoord hij niet op de vraag, zijnde: 'kan je op elk particulier moment weten of het via spontane orde of via gecreëerde moet gebeuren, gebruikmakend van spontane orde analyse?' Het antwoord daarop lijkt mij een 'nee', daar heb je andere, secundaire argumenten voor nodig. (Zoals de rechtvaardigheid van vredevolle coöperatie, het onrechtmatig gebruik van een overheid, etc.) Maar puur spontane orde analyse op zich, kan geen antwoord bieden - zover ik zie.

Hasnas gaat ten dele akkoord met de kritiek van Sandefur op Hayek's juridische analyse:

Hayek was unable to consistently apply his insight about spontaneous order to the law. He was unable to see the law as just another product of market forces. Like virtually everyone of his generation and, for that matter, like virtually everyone today, he saw the law as a unique monopoly, necessarily separate and apart from the market for which it supplied the rules of the game. His belief in the absolute need for a definite set of rules to undergird the market process — his rules of just conduct — made it impossible for him to treat the law as a truly spontaneous order. As a result, he spent much of Law, Legislation and Liberty searching for the square circle — a spontaneous order in which certain human beings were authorized to make collective choices for the entire order.

Daniel Klein zijn essay: "Liberty between the lines in a modernist age' geeft ook een reactie. Hij tracht Hayek zijn onduidelijkheid (en fouten) te kaderen in een meer historisch referentiekader.

In de laatste Essay, van bibliograaf van Hayek Bruce Caldwell, 'Making sense of Hayek on Spontaneous Order' kiest ook voor de meer historische benadering om te begrijpen wat Hayek zei in de tijd dat hij het zei. (Zonder daarmee de kritiek van Sandefur af te doen als irrelevant.)

Caldwell stelt een belangrijke vraag:

Having made morals a product of evolution, however, Hayek apparently undermined any foundation from which to make normative judgments about orders of any kind. How does one deal with this?

De eerste mogelijkheid:

One is to say that Hayek’s criticisms of constructed orders and his evolutionary account of the development of ethics were on two different levels. Hayek himself was a type of rule utilitarian, and his criticisms of constructed orders had to do with the bad consequences he thought they entailed. On the other hand, his evolutionary writings were a positive account of the origins, persistence, and functions of a system of ethics and of certain specific ethical norms. This also may hold the key for explaining his model constitution proposal. Here we must distinguish between rule proposal or design, and rule selection.

Of de andere:

Another way to make sense of Hayek is simply to assert that he was making no normative claims at all, that he was doing positive science. This would probably be Hayek’s preferred route, given that the Austrians always claimed to be following Weber’s strictures regarding Wertfreiheit. Thus when he criticized central planning, Hayek was actually claiming that, given the goals of socialists, central planning was not the appropriate means by which to reach them. Likewise, in criticizing the imposition of extensive planning on the already existing complex order that comprises “the great society,” he might as easily be read as saying that if you take this approach, you should realize that you will be condemning millions of people to relative deprivation, and in some instances to starvation and even death.

Caldwell besluit:

But it is a long way from there to Sandefur’s claim that, because there is no difference in principle between a constructed order and a spontaneous order, we are helpless to distinguish between them.

Zo, kleine literatuur van de 4 teksten. 'k kan ze alleen maar aanraden. Als je toch niet te veel tijd hebt, lees dan enkel de eerste 2 (of zelfs enkel maar de tekst van Sandefur). Ik ben zeker dat je er iets uit zal bijleren.

The Bourgeois Virtues

Het boek van Deirdre McCloskey genaamd 'The Bourgeois Virtues' (link) is toch precies een aanrader. 'k ben beginnen lezen in het eerste deel en het ziet er eigenlijk wel veelbelovend uit.

In het licht van het rookverbod

Moet je zeker het artikel van Whitman & Rizzo eens doornemen.

De titel alleen al is heerlijk: Little Brother Is Watching You: New Paternalism on the Slippery Slopes

Moet het zelf nog helemaal lezen (maar ze hebben al enkele onderdelen daarvan op de blogs gezet en het ziet er veelbelovend uit.)

Leukste quote tot nu toe gevonden:

The new paternalists claim to have found policy interventions that will make targeted agents better off according to the target agents’ own preferences. What they have in fact found is evidence of internal conflict in the target agents’ preferences, and then they have resolved the conflict in favor of the experts’ preferences.

Over het rookverbod zijn er, zoals altijd, een hoop non-argumenten. De meest idiote vind ik die van 'alleen domme mensen roken'. Zoals ik ergens anders al zei:

Waarom zouden mensen niet op de marge het belangrijker kunnen vinden om een sigaret te roken dan de negatieve (mogelijke) gezondheidseffecten die daarbij kunnen zien? Het is immers onzin dat mensen om gezondheid geven sine qua non; dus waarom is iemand niet weldenkend indien hij andere onderliggende marginale voorkeur heeft als jij?

En zo kan je natuurlijk systematisch het hele 'anti-rookverbod argumentatie' systematisch vernietigen, tot, uiteindelijk, het enige ware overblijft: ik wil niet dat er gerookt wordt, maar ik wil niet de noodzakelijke stappen ondernemen om uit een rokerscafé te blijven, dus ik wens via de staat de omgeving van mijn café te veranderen. (Een welgemeende fuck you naar de eigenaar van het café waar je zo graag komt.)

Link 1: Whitman legt de essentie uit van wat 'the new paternalism' is.
Link 2: How Paternalism Creates Gradient
Link 3: Hyperbolic Discounting
Link 4: Context Dependance
Link 5: Deferrence to authority
Link 6: Rent Seekers

Kinderen en koopwaar

Na een beetje verder gelezen te hebben, in het boekje van LVSV Gent kwam ik op een discussie over de rechten van kinderen en meerbepaald over 'het verkopen van kinderen'. Er werden daar enkele tegenargumenten geformuleerd ten opzichte van 'het verkopen van kinderen', waar toch enigsinds een beetje licht op geschenen moet worden. Maar we zullen, vooraleer we deze kritiek bespreken, nog eventjes de case ten voordele van 'het verkopen van kinderen' herhalen.

In de eerste plaats - en daarom stond het altijd '' - gaat het niet over het verkopen van een kind. Je kan een mens niet verkopen; enkel indien deze een slaaf zou zijn, maar daar is de liberale beweging, logischerwijze, tegen. Waar het wél over gaat, is een overdracht van het hoederecht over een kind, i.e. wie de beslissingen over het kind mag nemen (en wie niet). Los van de discussie of er zoiets bestaat als een 'hoedeplicht' ten opzichte van kinderen, is er altijd ook een voogd (meestal de biologische ouders) die de beslissingen over het kind neemt. Naar welke school het gaat, naar welke jeugdbeweging, welke kleren, etc. Dit om de simpele reden dat de allerkleinste kinderen niet in staat zijn deze beslissingen te nemen; dit is iets dat je doorheen het leven moet leren.

Sommige biologische ouders voelen zich echter niet in staat om voor hun kind te zorgen en plegen daarom abortus, of, indien dit te laat was, geven het kind op ter adoptie om dan te hopen dat dit kind een beter leven zal bereiken. Niemand die met dit fenomeen op zich problemen heeft. De hele issue van het 'verkopen van kinderen' is niet meer dan dat; met als kleine toevoeging dat de biologische ouders een financiële (of andere) vergoeding krijgen voor het feit dat ze hun kind afstaan. Misschien heeft u daar morele (of andere) problemen mee, maar de vraag is: kan je het rechtvaardigen dat dit verboden wordt? Net zoals drugs, beledigingen en dergelijke zaken zijn waar bepaalde mensen morele problemen mee hebben, volgt hier niet uit dat dit verboden moet worden. Dit is iets waar liberalen altijd en overal mee akkoord gaan - waarom is dit dan zo moeilijk als het gaat over kinderen?

Er zijn verschillende redenen waarom ik tegen een verbod ben om ouders dit te verbieden. In de eerste plaats zorg je daarvoor dat, als het gebeurt, het in de illegale sfeer is - net zoals drugs in de illegale sfeer meer problemen creëert dan de drugs zelf. Ten tweede is daar ook helemaal niemand mee geholpen. Indien je een ouder hebt, die zijn kind zou afstaan voor een bepaald bedrag - maar dit, wegens het illegale karakter, nu niet doet; is dat kind dan 'geholpen' door bij deze ouder te blijven? Wat kunnen we redelijkerwijze verwachten van zo'n ouder (of van de gezinssistuatie die daar is)? Adoptie tegen betaling; zo raar is dat heus niet.

Maar het gaat hier niet zozeer om de positieve case, maar om enkele argumenten geformuleerd door iemand van LVSV Gent in een tekst 'kinderen en vrijheid'.

We zullen deze argumenten een voor een bespreken.

"Daarenboven staat in de tekst dat op deze manier [met een markt voor het hoederecht van kinderen] kinderen een betere toekomst zullen krijgen. Ik citeer: "Een arm gezin die de eindjes niet meer aan elkaar kan knopen, verkoopt beter hun kind, teneinde hun eigen toekomst en dat van het kind veilig te stellen." Jammer dat nergens gemotiveerd wordt waarom een kind gegarandeerd een betere toekomst krijgt, want het betekent toch niet dat als iemand bereid is veel of meer geld te betalen voor een kind, dat deze persoon no matter what beter zal zorgen voor het kind? Wat als bijvoorbeeld een pedofiel het kind zou opkomen, of iemand die van plan is van dat kind tegen wil en dank een topsporter te maken, of iemand die winst wil halen uit het kind door het voor een hogere prijs op de markt aan te bieden?"

Ik begrijp de intuïtieve reactie van waar dit voorkomt, maar helaas bewijst dit compleet niet wat de persoon in kwestie wenst te bewijzen. Vergelijk bijvoorbeeld met de legalisering van drugs: 'jammer dat nergens gemotiveerd waarom drugsgebruik altijd goed gebruikt zou worden. Wat als iemand drugs in het drankje van iemand doet die niet oplet? Of een drugsverslaving begint terwijl hij voor zijn gezin moet zorgen? Wat als kinderen van 6 er aan geraken?' Ik betwijfel of de auteur in kwestie deze argumenten goed zal vullen tégen de legalisering van drugs, maar toch maakt hij een analoge opmerking over adoptie tegen betaling. Wat de auteur doet, is beargumenteren tegen mogelijke gevolgen van een legalisering, zonder de issue aan te halen of dat een verbod op zichzelf genomen gerechtvaardigd is. Een verbod op moord is goed omdat moord zelf slecht is. Wat de auteur hier doet, is argumenteren dat bepaalde vormen van adoptie (tegen betaling) slecht zouden kunnen aflopen - maar dat geldt voor alles. Als je drugs legaliseert, kunnen mensen dat misbruiken. Indien mensen kinderen mogen adopteren, kunnen er slechte ouders door de mazen van het net glippen. Indien wapens legaal zijn, kan je soms een nutcase hebben die een wapen koopt. Indien hamburgers legaal zijn, zal je obesitas patiënten hebben. Dat zijn zaken die we willen vermijden, maar dat rechtvaardigt een verbod voor alles niet. De auteur heeft niet beargumenteert waarom het slecht zou zijn dat een Westers gezin een Afrikaans kindje adopteert en daarvoor nog eens een hele som geld geeft aan de oorspronkelijke biologische ouders. Het enige dat hij heeft beargumenteert, is dat het slecht is als kinderen terecht zouden komen bij pedofielen en anderen die het kind willen misbruiken. Maar daar gaan verdedigers van het overkopen van het hoederecht mee akkoord, dus het bewijst niets tegen de algemene case. Het bewijst alleen dat, net zoals alles, een bepaalde fenomeen waar niets mis mee is, misbruikt kan worden. Maar wie heeft iets anders beargumenteert?

Het andere argument is het volgende:

"Daarnaast mag men de psychologische factor niet negeren. Geadopteerde kinderen hebben nu soms het gevoel dat ze niet gewenst werden op deze wereld. Wat met kinderen die weten dat er een prijs op hen stond, om nog maar te zwijgen van het vergelijken van de prijs van kinderen onderling. "

Dit is echter een argument tegen adoptie - zoals hij zelf aanhaalt - in het algemeen. Soms hebben geadopteerde kinderen daar negatieve gevolgen van, net zoals sommige kinderen die bij hun biologische ouders (moeten) blijven (door het ontbreken van dit systeem) gebrekkig onderdak, voedsel, moeten ze vroeger gaan werken dan anders had geweest, etc. Dus ik ben alweer van oordeel dat hier helemaal niet zoveel mee wordt bewezen. Ik wil overigens gerust deze rethorische vraag omdraaien: kinderen die weten dat er een prijs op hen stond, weten dat de ouders die hen nu verzorgen moeite en geld voor hen hebben gedaan. Ik wil hiermee de psychologische druk die mogelijk gepaard gaat met adoptie niet ontkennen, alleen; adoptie is niet des duivels gewoon omdat het mogelijk niet ideaal is - wat is wel ideaal? Alweer is de conclusie dat dit geen argument tegen is, maar simpelweg een beschrijving van de moeilijkheid van de situatie; hoe je daaruit kan afleiden dat het maar beter is om het integraal te verbieden, is mij een raadsel.

Een volgende punt:

Zou men dan juridisch gezien de verkoper aansprakelijk kunnen stellen voor de verborgen van het kind, zoals een zwakke rug of een gebrekkig functioneren van de darmen? Dit is natuurlijk geen argument, maar toont enkel de absurditeit van de situatie aan.

Hij zegt zelf al dat dit geen argument is, maar vooral de absurditeit aantoont van het eigen construct dat hij maakt van de theorie van de voorstanders. Indien je het hoederecht over een kind overneemt, heb je altijd het gehele kind. Heeft er iemand al gehoord dat adoptieouders de oorspronkelijk juridisch verantwoordelijk hebben gesteld omdat het 'een slechte rug had'? Natuurlijk niet; de absurditeit komt van het voorbeeld, niet van het voorstel van zij die het verkopen van het hoederecht verdedigen. Het probleem ligt, volgens mij, echter wel dieper dan je op eerste zicht zou denken. De auteur heeft een supermarkt van kinderen voor zich, maar zo werkt adoptie niet en heeft het ook nog nooit gewerkt. Daarover gaat het ook niet echt, maar daarover na het laatste argument meer.

Men kan toch moeilijk toelaten dat met kinderen gespeculeerd zal worden op de markt? Want het is zeker niet uitgesloten dat men dit met getalenteerde en beloftevolle kinderen zal doen. Kortom, het kind verwordt tot een object. (...) Een markt voor kinderen is dan niet alleen absurd, maar ook de wereld op zijn kop

Dit laatste punt is, naar mijn mening, ook, alweer, naast de kwestie. Het is alweer het aanvallen van mogelijke, bepaalde consequenties die mogelijk zouden kunnen optreden, maar daarmee heb je de essentie natuurlijk niet. Sinds wanneer is het liberaal om iets te verbieden simpelweg omdat sommigen het op onrechtmatige manier kunnen misbruiken? Het misbruikt is dat wat verboden moet worden, niet de handeling die gebruikt wordt voor het misbruik. Dat is het liberale mantra in zake drugs, wapens en behoort het ook te zijn op het vlak van adoptie. Het verhaal dat hier opgehangen wordt, is te dubieus om te beargumenteren of dit wel of niet toegestaan moet worden; maar wat wel evident is, dat ook inzake een 'markt voor het hoederecht over kinderen' alle gewone principes over kinderen blijven gelden. Dat kinderen nooit de eigendom zijn van hun ouders (en dat het enkel gaat over het hoederecht), dat kinderen het recht hebben tegen hun voogd in te gaan, etc. Als deze principes in gevaar komen, dan mag daar, terecht, tegen opgetreden worden. Het is niet omdat iemand een kind heeft 'gekocht' - waar op zich niets mis mee is - dat hij dat kind mag mishandelen, dwingen bepaalde zaken te doen, etc. Dat blijft gewoon overeind en komt niet in het gevaar door een markt over het hoederecht toe te laten.

Een beschermen van kinderen zal een moeilijke taak blijven - maar dat wordt niet opgeholpen, integendeel, door het verbieden van de vrijwillige overdracht van het hoederecht - waar het uiteindelijk over gaat - tegen een vergoeding.

Anarcho-syndicalisme

Bryan Caplan legt hun fundamentele contradictie hier uit.

Suppose that there were a standard capitalist economy in which a class of wealthy capitalists owned the means of production and hired the rest of the population as wage laborers. Through extraordinary effort, the workers in each factory save enough money to buy out their employers. The capitalists' shares of stock change hands, so that the workers of each firm now own and control their workplace. Question: Is this still a "capitalist society"? Of course; there is still private property in the means of production, it simply has different owners than before. The economy functions the same as it always did: the workers at each firm do their best to enrich themselves by selling desired products to consumers; there is inequality due to both ability and luck; firms compete for customers. Nothing changes but the recipient of the dividends.

This simple thought experiment reveals the dilemma of the anarcho-socialist. If the workers seize control of their plants and run them as they wish, capitalism remains. The only way to suppress what socialists most despise about capitalism - greed, inequality, and competition - is to force the worker-owners to do something they are unlikely to do voluntarily. To do so requires a state, an organization with sufficient firepower to impose unselfishness, equality, and coordination upon recalcitrant workers. One can call the state a council, a committee, a union, or by any other euphemism, but the simple truth remains: socialism requires a state.

A priori reasoning alone establishes this, but empiricists may be skeptical. Surely there is some "middle way" which is both anarchist and socialist? To the contrary; the experience of Spanish Anarchism could give no clearer proof that insofar as collectivization was anarchist, it was capitalist, and insofar as collectivization was socialist, it was statist. The only solution to this dilemma, if solution it may be called, is to retain the all-powerful state, but use a new word to designate it.

Incentives

Ik kan niet begrijpen hoe moeilijk het is om het evidente inzicht te laten inzien dat het belasten van activiteiten ervoor zal zorgen dat je daar minder van krijgt, het reguleren van activiteiten zal zorgen dat je meer rigide activiteiten krijgt en het geven van geld aan bepaalde activiteiten zal zorgen dat je er daar meer van krijgt.

Ik snap dus niet hoe moeilijk het kan zijn om te aanvaarden dat belastingen zorgen voor minder welvaart, net zoals werkloosheidsuitkeringen en regulering. Dat is toch de evidentie zelve?

Iets om over na te denken

 Vandaag gaan we het eens wat over 'politiek' hebben & meer bepaald, over het verband tussen 'mensbeeld' en 'overheid'. Ik ga geen besluit formuleren - jullie mogen de conclusie nemen. Het zou leuk zijn als jullie wat gedachten zouden door gb'en of pm'en, maar je ziet zelf maar wat je er mee doet.

Laten we uitgaan van onze huidige welvaarstaten. Dat betekent dus dat ongeveer 10 tot 25% van de actieve bevolking voor de overheid werkt. Laten we, in dat licht, eens 3 verschillende mensbeelden naar voren schuiven.

(1) Niemand geeft om niemand. Iedereen wenst elkaar de kop in te slaan.
(2) Mensen respecteren elkaar allemaal. Niemand slaat elkaar de kop in, maar mensen zijn ook niet geneigd anderen te helpen. Iedereen denkt enkel aan zichzelf - maar weerhoudt zich er wel van om anderen in elkaar te slaan.
(3) Iedereen geeft om iedereen. Het is een wereld vol vrolijke liefde, waarin iedereen elkaar wenst te knuffelen & vriendelijk zijn & helpen en wat weet ik nog allemaal.

Dit zijn 3 redelijk rare assumpties van een algemeen mensbeeld. In de werkelijkheid is het natuurlijk zo dat 'de mensen' veel meer divers zijn dan deze 3 voorbeelden.

Stel nu dat heel uw samenleving - incluisief uw overheid, met het geweldsmonopolie & de macht om wetten uit te vaardigen - zou bestaan uit mensen van groep 1. Is een overheid dan een goed idee? Is een overheid dan nog wel mogelijk?

Of stel nu dat heel uw samenleving bestaat uit mensen van groep 2. Is een overheid dan nodig/wenselijk? Zouden gehandicapten dan geholpen worden, bijvoorbeeld? Hoe zal zo'n overheid er dan uitzien?

Of stel dat iedereen bestaat uitmensen van groep 3. Heb je dan nog wel een overheid nodig? Hoe zal zo'n overheid eruit zien? Is een overheid dan nodig om de zwakkeren te helpen?

Probeer ook deze gedachtegang is met meerderheid/minderheid combinaties. Een meerderheid van 1 en een minderheid van 2 of 3. Een meerderheid van 2 en een minderheid van 1 of 3. Een meerderheid van 3 en een minderheid van 1 of 2. Hoe zouden daar de democratische overheden eruit zien? Is het dan überhaupt nodig dat we een overheid hebben? Is het nodig/wenselijk dat we dan een uitgebreide sociale zekerheid hebben? Of zou dit instrument in sommige gevallen ook gebruikt kunnen worden om geld te nemen van de armen & te geven aan de rijkeren/machtigeren?

Aan jullie om er eens over na te denken.