Ik kan niet begrijpen hoe moeilijk het is om het evidente inzicht te laten inzien dat het belasten van activiteiten ervoor zal zorgen dat je daar minder van krijgt, het reguleren van activiteiten zal zorgen dat je meer rigide activiteiten krijgt en het geven van geld aan bepaalde activiteiten zal zorgen dat je er daar meer van krijgt.
Ik snap dus niet hoe moeilijk het kan zijn om te aanvaarden dat belastingen zorgen voor minder welvaart, net zoals werkloosheidsuitkeringen en regulering. Dat is toch de evidentie zelve?
maandag 16 november 2009
vrijdag 6 november 2009
George Selgin over Oostenrijkse methodologie
"Deductive theory tells us how there can be such a thing as an ABC. It can't tell us whether there actually has ever been such, or whether the ATBC explains even an important part of any actual cycle. That requires empirics. And please don't try the silly trick of pretending that saying this means that I'm being a Popperian (sticks and stones...) or declaring that you have to run some goddam regression. It means, simply, that you have to do some real old fashioned history as in story-telling and see whether the theory is really useful for doing it."
Bron
(In de comment-sectie.)
Zo hoort het.
zondag 1 november 2009
Hoe de overheid doodt
Ik heb zonet naar het nieuw geluisterd, maar met maar 1 oor. Dus de kleine caveat is er natuurlijk dat het zou kunnen dat ik de feiten verkeerd heb begrepen. Maar als ik de feiten correct heb begrepen - en het lijkt mij zeker niet onrealistisch dat het zo is gebeurd - dan is de overheid, meer bepaald: welbepaalde regulering - alweer verantwoordelijk voor het overlijden van een kind.
Het verhaal gaat over een onthaalmoeder die veroordeeld is omdat ze een kind heeft laten sterven - in haar eigen kots notabene. Allemaal heel tragisch; maar waarom verwijt ik dit dan 'regulering'? Is het niet duidelijk dat de onthaalmoeder verantwoordelijk is? Eigenlijk niet, want als we verder luisteren, komt er een aap naar de mouw. De moeder in kwestie heeft eerst moeten zorgen dat het 'teveel' aan kinderen - gedefinieerd door de arbitraire overheid in kwestie - weg moest, vooraleer ze de hulpdiensten kon bellen. Indien er niet zo'n regulering was, had ze waarschijnlijk niet moeten vrezen voor een straf voor een 'teveel' aan kinderen en hoogstwaarschijnlijk direct de hulpdiensten kunnen bellen.
Het is misschien niet zo duidelijk als sommigen het wel willen, maar incentives doen er wel degelijk toe. Regulering, als ex ante middel om dit soort zaken te vermijden, kan even goed zorgen voor ex post incentives om dit soort zaken te verergeren. Regulering is geen wondermiddel.
Het verhaal gaat over een onthaalmoeder die veroordeeld is omdat ze een kind heeft laten sterven - in haar eigen kots notabene. Allemaal heel tragisch; maar waarom verwijt ik dit dan 'regulering'? Is het niet duidelijk dat de onthaalmoeder verantwoordelijk is? Eigenlijk niet, want als we verder luisteren, komt er een aap naar de mouw. De moeder in kwestie heeft eerst moeten zorgen dat het 'teveel' aan kinderen - gedefinieerd door de arbitraire overheid in kwestie - weg moest, vooraleer ze de hulpdiensten kon bellen. Indien er niet zo'n regulering was, had ze waarschijnlijk niet moeten vrezen voor een straf voor een 'teveel' aan kinderen en hoogstwaarschijnlijk direct de hulpdiensten kunnen bellen.
Het is misschien niet zo duidelijk als sommigen het wel willen, maar incentives doen er wel degelijk toe. Regulering, als ex ante middel om dit soort zaken te vermijden, kan even goed zorgen voor ex post incentives om dit soort zaken te verergeren. Regulering is geen wondermiddel.
donderdag 29 oktober 2009
Socialistische Calculatie: een zoveelste perspectief
Een van de opmerkelijkste zaken die je ziet aan 'austrian economists' is dat ze altijd, steeds opnieuw, praten over het socialistische calculatiedebat en waarom een planeconomie onmogelijk is om rationeel te noemen. Hier kan je verschillende zaken uit af leiden; afhankelijk van of je positief of negatief tegenover Austrian Economics staat. Je zou er bijvoorbeeld uit kunnen afleiden dat ze dat debat nooit echt te boven zijn gekomen - wat een heel negatieve interpretatie is. Maar langs de andere kant kan je het ook positief bekijken; dat dit debat zo belangrijk is en dat een goed begrip van dat debat een goed begrip van economie in het algemeen betekent. Ik ben eerder geneigd deze laatste opvatting op mij te nemen. Het is ook daarom dat ik vandaag nog eens een toevoeging wens te doen aan dit debat.
Een manier om het debat te bekijken is vanuit de imputatietheorie van waarde. Eenvoudig gezegd is dit het feit dat de waarde van kapitaalgoederen een afgeleide is van de waarde van de geproduceerde consumptiegoederen en geen 'eigen' of 'objectieve' waarde heeft. Een autofabriek heeft nul en generlei waarde (qua autofabriek) als mensen geen auto's wensen. (Natuurlijk kan het waarde hebben als esthetisch object of iets dergelijks; maar qua autofabriek heeft het geen waarde.) Je hebt dus een middel nodig om de waarde van kapitaalgoederen te bepalen, wat maar kan via de consumptiegoederen die ze produceren. Om dit proces van imputatie te laten verlopen, heb je dan een markt nodig. Dit is misschien een stap te ver voor sommigen; je kan immers toch zaken produceren en aan de hand daarvan zien of mensen veel of weinig kopen? Maar dan negeer je een stap. Dan kan je alleen maar waarde 'imputeren' gegeven bepaalde productieprocessen en gecreëerde goederen. Indien je een planeconomie hebt, kan je alleen binnen een gegeven hoeveelheid weten welk gekozen hoeveelheid van gecreëerde consumptiegoederen beter ingeschat was dan een andere gekozen hoeveelheid van een ander consumptiegoed - basicly: hoe sneller ze uit de magazijnen verdwijnen, hoe slechter gekozen. Maar je kan geen imputatie doen op het vlak van efficiëntie van processen, wat relevanter is dan de gecreëerde hoeveelheid vergelijken tussen consumptiegoederen.
Any thoughts?
zondag 20 september 2009
Beweging van arbeid & kapitaal
Er is me vandaag een interessante (maar niet al te originele) gedachte te binnen geschoten over de gehele 'beweging van arbeid en kapitaal' versus 'immigratie-discussie'.
Ter linkerzijde hebben we de schizofrene houding dat enerzijds mensen vrij moeten kunnen immigreren. Hoe schandalig is het wel niet dat sommige mensen ons rijke Westen niet binnen mogen? Langs de andere kant is het ook schandalig dat er een immigratiebeleid is dat 'arbeid' naar hier haalt om de lonen omlaag te drijven. (Ik vraag me af of ze de contradictie tussen beide standpunten zien.) Ten derde is er nog de grote schande dat kapitaal ook vrije 'immigratie' heeft, i.e. dat er simpelweg geïnvesteerd mag worden in andere landen. (Wat een schande: arme landen rijker proberen maken!)
Aan de rechterzijde hebben we eerder 2 stromingen. De ene is de inconsistent, die stelt dat beweging van arbeid slecht is, maar dat kapitaal wel moet kunnen bewegen. (Dit is de zogezegde 'liberale' - kuch - hoek van het kamp.) Aan de andere kant hebben we de consistentere rechtsen - de nationalisten - die noch beweging van kapitaal, noch van arbeiders ('immigranten') wensen.
En dan uiteindelijk heb je de liberalen; die stellen dat zowel arbeid als kapitaal vrij moet kunnen bewegen over de aardbol. Natuurlijk is er het Hoppeaans framework dat voor een vrije markt is van kapitaal, maar tegen vrije immigratie; maar dit lijkt me een duidelijk geval van op de verkeerde interventionistische weg te zitten. (Zoals het subsidieren van bepaalde producten de verkeerde oplossing is voor prijscontroles.)
Ter linkerzijde hebben we de schizofrene houding dat enerzijds mensen vrij moeten kunnen immigreren. Hoe schandalig is het wel niet dat sommige mensen ons rijke Westen niet binnen mogen? Langs de andere kant is het ook schandalig dat er een immigratiebeleid is dat 'arbeid' naar hier haalt om de lonen omlaag te drijven. (Ik vraag me af of ze de contradictie tussen beide standpunten zien.) Ten derde is er nog de grote schande dat kapitaal ook vrije 'immigratie' heeft, i.e. dat er simpelweg geïnvesteerd mag worden in andere landen. (Wat een schande: arme landen rijker proberen maken!)
Aan de rechterzijde hebben we eerder 2 stromingen. De ene is de inconsistent, die stelt dat beweging van arbeid slecht is, maar dat kapitaal wel moet kunnen bewegen. (Dit is de zogezegde 'liberale' - kuch - hoek van het kamp.) Aan de andere kant hebben we de consistentere rechtsen - de nationalisten - die noch beweging van kapitaal, noch van arbeiders ('immigranten') wensen.
En dan uiteindelijk heb je de liberalen; die stellen dat zowel arbeid als kapitaal vrij moet kunnen bewegen over de aardbol. Natuurlijk is er het Hoppeaans framework dat voor een vrije markt is van kapitaal, maar tegen vrije immigratie; maar dit lijkt me een duidelijk geval van op de verkeerde interventionistische weg te zitten. (Zoals het subsidieren van bepaalde producten de verkeerde oplossing is voor prijscontroles.)
zaterdag 19 september 2009
De evolutie van sociale zekerheden
Stap 1: Binnenin een bepaalde gemeenschap is er een relatief goed functionerende private sociale zekerheid door middel van organisaties - 'mutualiteiten' - waar mensen vrijwillig bij aansluiten en elkaar helpen.
Stap 2: De overheid, door deze of gene methode, dringt zich binnen in dit systeem (België) of start een verplicht alternatief op (Engeland, USA).
Stap 3: De eerst genoemde private organisaties verliezen aan belang of worden opgeslorpt in het overheidsapparaat.
Stap 4: De overheid begint meer en meer zaken onder de kostprijs aan te bieden, i.e. gesubsidieerd. Op dit moment is er wrslk tussendoor ergens ook een licentiering ingevoerd. De kosten worden op de belastingsbetaler gewenteld.
Stap 5: De kosten in de 'gezondheidszorg' stijgen en stijgen. De belastingsbetaler betaalt meer en meer. De consument betaalt echter nog steeds veel te weinig.
Stap 6: Allerlei 'market-based rantsoeneringen' worden ingevoerd (remgeld) om de stijgende kosten te beheersen.
Stap 7: De kosten swingen de pan uit en de consument moet nu, bovenop de overheidsbijdragen, zelf een steeds stijgende prijs betalen. 'Intellectuelen' jammeren over het minderen van de sociale zekerheid en verwijten 'neo-liberalen' de mindere kwaliteit en de stijgende kosten van de sociale zekerheid.
Stap 8: Een totale crisis in de gezondheidszorg: de overheid draagt een groot deel van haar budget af aan de gezondheidszorg, maar ook de consument zelf is heel wat geld kwijt bij een ziekte. De intellectuelen verwijten nog steeds iedereen buiten de organisator van het systeem.
Stap 9: De overheid begint zelf actief te rantsoeneren: welke ziekten ze wel en niet wilt terugbetalen. Ondertussen wordt het mensen nog steeds verboden om niet-gelicentieerde dokters te raadplegen. Hoogstwaarschijnlijk is de opleiding tot dokter ook grotendeels gemonopoliseerd door de overheid. Kosten blijven hoog.
Stap 10: Totale failliet van het model.
Wat denk je? Waar zitten we nu?
Stap 2: De overheid, door deze of gene methode, dringt zich binnen in dit systeem (België) of start een verplicht alternatief op (Engeland, USA).
Stap 3: De eerst genoemde private organisaties verliezen aan belang of worden opgeslorpt in het overheidsapparaat.
Stap 4: De overheid begint meer en meer zaken onder de kostprijs aan te bieden, i.e. gesubsidieerd. Op dit moment is er wrslk tussendoor ergens ook een licentiering ingevoerd. De kosten worden op de belastingsbetaler gewenteld.
Stap 5: De kosten in de 'gezondheidszorg' stijgen en stijgen. De belastingsbetaler betaalt meer en meer. De consument betaalt echter nog steeds veel te weinig.
Stap 6: Allerlei 'market-based rantsoeneringen' worden ingevoerd (remgeld) om de stijgende kosten te beheersen.
Stap 7: De kosten swingen de pan uit en de consument moet nu, bovenop de overheidsbijdragen, zelf een steeds stijgende prijs betalen. 'Intellectuelen' jammeren over het minderen van de sociale zekerheid en verwijten 'neo-liberalen' de mindere kwaliteit en de stijgende kosten van de sociale zekerheid.
Stap 8: Een totale crisis in de gezondheidszorg: de overheid draagt een groot deel van haar budget af aan de gezondheidszorg, maar ook de consument zelf is heel wat geld kwijt bij een ziekte. De intellectuelen verwijten nog steeds iedereen buiten de organisator van het systeem.
Stap 9: De overheid begint zelf actief te rantsoeneren: welke ziekten ze wel en niet wilt terugbetalen. Ondertussen wordt het mensen nog steeds verboden om niet-gelicentieerde dokters te raadplegen. Hoogstwaarschijnlijk is de opleiding tot dokter ook grotendeels gemonopoliseerd door de overheid. Kosten blijven hoog.
Stap 10: Totale failliet van het model.
Wat denk je? Waar zitten we nu?
donderdag 17 september 2009
Frac. bankieren: een kort argument
Binnen de Oostenrijkse school is er een interessante discussie aan de gang, of het juridisch en economisch in orde is om een fractionele reserve bank te openen. Sommigen beweren dat enkel een bank met een volledige reserve - 'a full reserve bank' - economisch en juridisch in orde is. Anderen beweren dan weer dat een 'frac. reserve bank' in orde is; dat er geen juridische noch economische problemen zijn. Op dit moment in de tijd; denk ik zelf dat er inderdaad juridische oplossingen zijn voor de bezwaren van de full. reserve bankers, maar waar ik het echt over wil hebben, is een klein economisch argument ter verdediging van een frac. reserve. Ik zal het zo kort mogelijk voorstellen door gebruik te maken van een analogie. Maar eerst moeten we een bepaald onderscheid duidelijk maken.
In banken kan je 2 verschillende accounts hebben. Je kan een 'demand deposit' hebben. Dit betekent dat je je geld dat je daarop zet on demand - dus: altijd als jij het wilt - kan gaan afhalen. Langs de andere kant heb je een 'time deposit'. Dit betekent dat als je je geld daarop zet, je gedurende een welbepaalde, op vooraf bepaalde, tijd niet aan die rekening kan. Bijvoorbeeld: je geeft een bepaalde hoeveelheid goud aan de bank (neem 1 jaar) en gedurende dat jaar kan je dat goud niet terugvragen. Het is van de bank. Na een jaar krijg je het goud dan (normaal gezien) terug, waarop je dan een interest krijgt.
Laten we eerst een volledige reserve bank inbeelden. Iemand dropt zijn goud daar voor 1 nacht en krijgt daarvoor een moneytitel (i.e. 'iets in deze bank is van u) van de bank in kwestie. Men betaalt hiervoor een warehousefee. Deze persoon gaat dan 24 uur slapen - hij is heel moe - en komt dan zijn eigendom terughalen.
Stel u echter voor dat hij onverschillig is over de exacte munten (of whatever) dat hij terugkrijgt; dat hij simpelweg dezelfde hoeveelheid goud terugwilt na die 24 uur. (Het lijkt me niet zo'n onmogelijke assumptie; jij wilt ook niet het exacte briefje terug dat je naar de bank brengt.) Stel verder voor dat de bank hem interest aanbiedt (en dus zijn goud productief zal gebruiken tijdens die 24 uur.) Stel dus dat hij zijn goud naar de bank brengt en daarvoor een bankliability krijgt, die hij, alweer, over 24 uur zal komen inwisselen. Als de bank kan inschatten dat hij pas over 24 uur zal terugkomen, betekent dit dat hij inschat dat gedurende deze 24 uur je jouw (in theorie) demand deposit aan het gebruiken bent, vanuit een praxeologisch perspectief, als een time deposit. Namelijk: een time deposit van 24 uur. Indien de bank in staat is tijdens deze 24 uur het geld uit te lenen, daar een interest op te verdienen, en dan na 24 uur dit aan jou terug te geven, is er geen enkel probleem (en verdien je daar zelf nog een interest op).
Natuurlijk is 24 uur wat kort, maar dat is het punt niet. Het punt is dat het niet onwaarschijnlijk is om in te beelden dat dit proces op grootschalige wijze, over heel veel leningen heen gebeurt. Heel veel mensen brengen hun goud naar de bank en krijgen een bankliability in de plaats. De bank kan dan zelf een deel extra bankliabilities creëren door deze uit te lenen, maar langs de andere kant krijgt ze dan ook aan haar asset zijde deze leningen (en de inkomsten daarvan) in de plaats; waardoor de bankliabilities en de assets nog altijd in the long run gelijk zijn. Het is waar dat op elk bepaald moment alle cliënten van de bank naar de bank kunnen komen om allemaal hun bankliability in te ruilen voor echt goud; en dat de bank daaraan niet kan voldoen. (Daarom zijn er historisch gezien dan ook 'option clauses' ontwikkeld: indien zoiets gebeurt, kan de bank, bijvoorbeeld, een wachttijd van 90 dagen inroepen om daaraan te voldoen.) Maar indien de bank zijn affaires goed op orde heeft - en net zoals elke onderneming zal de ene bank dat beter doen dan de andere - kan ze wel altijd goed haar cliënten terugbetalen indien deze hun bankliabilities willen inruilen. Het enige wat vereist is, is dat de bank zo correct mogelijk in schat in welke mate mensen hun 'demand deposit' aan het gebruiken zijn als 'time deposit', i.e. wanneer ze hun geld komen afhalen. De reden waarom mensen dit (kleine) risico nemen, is eenvoudig: ze verdienen daar een interest op.
In banken kan je 2 verschillende accounts hebben. Je kan een 'demand deposit' hebben. Dit betekent dat je je geld dat je daarop zet on demand - dus: altijd als jij het wilt - kan gaan afhalen. Langs de andere kant heb je een 'time deposit'. Dit betekent dat als je je geld daarop zet, je gedurende een welbepaalde, op vooraf bepaalde, tijd niet aan die rekening kan. Bijvoorbeeld: je geeft een bepaalde hoeveelheid goud aan de bank (neem 1 jaar) en gedurende dat jaar kan je dat goud niet terugvragen. Het is van de bank. Na een jaar krijg je het goud dan (normaal gezien) terug, waarop je dan een interest krijgt.
Laten we eerst een volledige reserve bank inbeelden. Iemand dropt zijn goud daar voor 1 nacht en krijgt daarvoor een moneytitel (i.e. 'iets in deze bank is van u) van de bank in kwestie. Men betaalt hiervoor een warehousefee. Deze persoon gaat dan 24 uur slapen - hij is heel moe - en komt dan zijn eigendom terughalen.
Stel u echter voor dat hij onverschillig is over de exacte munten (of whatever) dat hij terugkrijgt; dat hij simpelweg dezelfde hoeveelheid goud terugwilt na die 24 uur. (Het lijkt me niet zo'n onmogelijke assumptie; jij wilt ook niet het exacte briefje terug dat je naar de bank brengt.) Stel verder voor dat de bank hem interest aanbiedt (en dus zijn goud productief zal gebruiken tijdens die 24 uur.) Stel dus dat hij zijn goud naar de bank brengt en daarvoor een bankliability krijgt, die hij, alweer, over 24 uur zal komen inwisselen. Als de bank kan inschatten dat hij pas over 24 uur zal terugkomen, betekent dit dat hij inschat dat gedurende deze 24 uur je jouw (in theorie) demand deposit aan het gebruiken bent, vanuit een praxeologisch perspectief, als een time deposit. Namelijk: een time deposit van 24 uur. Indien de bank in staat is tijdens deze 24 uur het geld uit te lenen, daar een interest op te verdienen, en dan na 24 uur dit aan jou terug te geven, is er geen enkel probleem (en verdien je daar zelf nog een interest op).
Natuurlijk is 24 uur wat kort, maar dat is het punt niet. Het punt is dat het niet onwaarschijnlijk is om in te beelden dat dit proces op grootschalige wijze, over heel veel leningen heen gebeurt. Heel veel mensen brengen hun goud naar de bank en krijgen een bankliability in de plaats. De bank kan dan zelf een deel extra bankliabilities creëren door deze uit te lenen, maar langs de andere kant krijgt ze dan ook aan haar asset zijde deze leningen (en de inkomsten daarvan) in de plaats; waardoor de bankliabilities en de assets nog altijd in the long run gelijk zijn. Het is waar dat op elk bepaald moment alle cliënten van de bank naar de bank kunnen komen om allemaal hun bankliability in te ruilen voor echt goud; en dat de bank daaraan niet kan voldoen. (Daarom zijn er historisch gezien dan ook 'option clauses' ontwikkeld: indien zoiets gebeurt, kan de bank, bijvoorbeeld, een wachttijd van 90 dagen inroepen om daaraan te voldoen.) Maar indien de bank zijn affaires goed op orde heeft - en net zoals elke onderneming zal de ene bank dat beter doen dan de andere - kan ze wel altijd goed haar cliënten terugbetalen indien deze hun bankliabilities willen inruilen. Het enige wat vereist is, is dat de bank zo correct mogelijk in schat in welke mate mensen hun 'demand deposit' aan het gebruiken zijn als 'time deposit', i.e. wanneer ze hun geld komen afhalen. De reden waarom mensen dit (kleine) risico nemen, is eenvoudig: ze verdienen daar een interest op.
Abonneren op:
Posts (Atom)